U osoby po udarze niedokrwiennym mózgu mogą wystąpić zaburzenia mowy i rozumienia. W przypadku afazji sensoryczno-motorycznej problem dotyczy jednocześnie odbioru i nadawania komunikatów, dlatego informacje uzyskane w rozmowie bezpośredniej bywają fragmentaryczne, niespójne albo niemożliwe do zebrania w typowej formie.
Z tego powodu optymalne źródła informacji o sytuacji zdrowotnej i społecznej przy przyjęciu to:
- analiza dokumentacji – pozwala ustalić rozpoznania, przebieg leczenia, zalecenia, ograniczenia funkcjonalne, dotychczasowe interwencje oraz ryzyka (np. związane z połykaniem, mobilnością czy lekami);
- wywiad z rodziną – uzupełnia dane o funkcjonowaniu przed zachorowaniem, dotychczasowym poziomie samodzielności, nawykach, wsparciu społecznym, potrzebach emocjonalnych i możliwościach kontaktu.
Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo opierają się na źródłach, które nie zapewniają pełnej informacji w tej sytuacji. Wywiad z podopieczną może być ograniczony przez afazję. Pomiary (np. parametrów życiowych) dają dane medyczne, ale nie opisują sytuacji społecznej i historii funkcjonowania. Obserwacja jest ważna, lecz wymaga czasu i nie zastąpi danych historycznych ani informacji o sieci wsparcia. Dlatego najlepszym, najbardziej kompletnym punktem wyjścia jest dokumentacja i rozmowa z rodziną, a obserwację i pomiary traktuje się jako uzupełnienie oceny i monitorowanie stanu.
