W odnowieniach sztucznych (sadzeniu) kluczowym parametrem planistycznym jest obsada, czyli liczba sadzonek przypadająca na 1 ha. Obsada wynika bezpośrednio z przyjętej więźby sadzenia (rozstawy w rzędach i między rzędami) oraz z założeń hodowlanych dla danego gatunku.
Dla dębu jako gatunku liściastego, od którego oczekuje się uzyskania prawidłowo ukształtowanego młodnika i odpowiedniej selekcji w przyszłości, w praktyce leśnej podaje się orientacyjny przedział 6–8 tys. szt./ha. Taki zakres jest "środkiem" typowych rozwiązań: nie jest ani zbyt rzadki (ryzyko luk, słabsze zwarcie i większa presja roślinności konkurencyjnej), ani przesadnie gęsty (wyższe koszty materiału i prac, a czasem nadmierna konkurencja wewnątrz uprawy).
Dlaczego pozostałe przedziały są mniej trafne?
- 4–8 tys. szt. – to zakres zbyt szeroki: obejmuje zarówno wartości wyraźnie poniżej typowej obsady dla dębu, jak i wartości zbliżone do poprawnych. Taka odpowiedź jest mniej precyzyjna niż wymagane "orientacyjne" wskazanie w teście.
- 3–5 tys. szt. – to obsada zwykle zbyt mała jak na standardowe odnowienie dębu; przy takiej liczbie sadzonek częściej pojawia się problem niewystarczającego zwarcia i konieczność poprawek.
- 8–10 tys. szt. – to obsada bardzo wysoka; może występować w specyficznych założeniach lub przy bardzo gęstej więźbie, ale jako wartość "orientacyjna" dla dębu jest zwykle zawyżona i podnosi koszty.
W przygotowaniu do egzaminu warto umieć także przejść między rozstawą a obsadą: im mniejsza rozstawa, tym większa liczba sadzonek na hektar. Dzięki temu łatwiej ocenić, czy podany przedział jest realistyczny dla danego gatunku i celu hodowlanego.
