W sytuacji, gdy osoba starsza jest samotna i niesamodzielna (nie potrafi samodzielnie zaspokoić podstawowych potrzeb), a jednocześnie jej ogólny stan zdrowia jest dobry (brak wskazań do leczenia ostrego), kluczowe jest dobranie formy wsparcia zapewniającej ciągłość opieki, bezpieczeństwo oraz pomoc w czynnościach dnia codziennego.
Odpowiedź "w domu pomocy społecznej" jest właściwa, ponieważ DPS jest formą wsparcia nastawioną na opiekuńczo-bytowe zabezpieczenie osoby, która wymaga stałej pomocy w funkcjonowaniu: organizacji dnia, higieny, posiłków, nadzoru, kontaktu z opieką zdrowotną i wsparcia społecznego. W praktyce jest to rozwiązanie długoterminowe, gdy brak jest realnych możliwości opieki w środowisku domowym.
Odpowiedź "w szpitalu miejskim" jest nieadekwatna, bo szpital jest przeznaczony przede wszystkim do diagnostyki i leczenia stanów wymagających hospitalizacji. Sam fakt niesamodzielności i samotności, przy dobrym stanie ogólnym, nie stanowi typowego wskazania do pobytu szpitalnego.
Odpowiedź "w ośrodku oparcia społecznego" (rozumianym jako forma wsparcia doraźnego/środowiskowego) nie odpowiada potrzebie stałej, całodobowej opieki. Takie ośrodki kojarzą się raczej z pomocą dzienną, aktywizacją lub czasowym wsparciem, a nie pełnym zabezpieczeniem bytowym 24/7.
Odpowiedź "w ośrodku interwencji kryzysowej" jest błędna, ponieważ interwencja kryzysowa dotyczy nagłych sytuacji (np. przemoc, bezpośrednie zagrożenie, silny kryzys emocjonalny) i ma charakter krótkoterminowy. W opisywanym przypadku problemem jest trwała niesamodzielność i konieczność opieki, a nie zdarzenie kryzysowe wymagające natychmiastowej interwencji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się jednocześnie: "samotna", "niesamodzielna" oraz brak przesłanek do leczenia ostrego, zwykle chodzi o dobór formy opieki długoterminowej (instytucjonalnej lub środowiskowej), a nie o hospitalizację czy interwencję kryzysową.
