W organizacji czasu wolnego osoby chorej i niesamodzielnej ważne jest dopasowanie aktywności do jej preferencji oraz możliwości psychofizycznych. Jeżeli dana osoba lubi taniec i zabawy ruchowe przy muzyce, kluczowymi elementami są: ruch, rytm oraz ekspresja poprzez ciało. Dlatego najbardziej adekwatną propozycją jest choreoterapia (terapia tańcem i ruchem), która wykorzystuje taniec jako narzędzie wspierające sprawność, koordynację, komunikację niewerbalną i samopoczucie.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do opisu zainteresowań:
- Talasoterapia odnosi się do oddziaływań związanych ze środowiskiem morskim (np. klimat, aerozol, woda morska) i nie jest ukierunkowana na taniec jako główną formę aktywności.
- Silwoterapia (kojarzona z przebywaniem w środowisku leśnym) dotyczy korzyści z kontaktu z naturą, spacerów, ekspozycji na bodźce przyrodnicze; nie odpowiada bezpośrednio preferencji tańca i ruchu do muzyki.
- Muzykoterapia receptywna koncentruje się przede wszystkim na odbiorze muzyki (słuchaniu), relaksacji, pracy z emocjami przy muzyce. Choć muzyka jest obecna, to w tej odmianie nie jest to forma ruchowa i taneczna, więc nie spełnia głównego kryterium opisu.
W praktyce opiekun medyczny może zaproponować bezpieczne, dostosowane do stanu pacjenta aktywności inspirowane choreoterapią, np. proste układy w pozycji siedzącej, ćwiczenia rytmiczne rąk i nóg czy zabawy z rekwizytem (chusta, piłka) przy muzyce. Należy przy tym uwzględniać przeciwwskazania (ból, zawroty głowy, ryzyko upadku) i stopniować wysiłek.
