Przy twarzy z mocno zarysowanymi kośćmi szczękowymi (silna linia żuchwy) celem doboru fryzury jest najczęściej złagodzenie i optyczne wysmuklenie dolnej części twarzy. W praktyce uzyskuje się to przez:
- wydłużanie linii (pionowe pasma, większa długość),
- unikanie poszerzenia boków na wysokości żuchwy,
- kontrolę objętości tak, aby nie akcentować szerokości szczęki.
Odpowiedź "ciemnych, długich prostych." wskazuje na fryzurę, która daje wyraźny efekt pionowej linii: długie, gładkie pasma opadają wzdłuż policzków i poniżej żuchwy, co może zmniejszać wrażenie "kanciastej" dolnej partii. W ujęciu egzaminacyjnym kluczowe są tu przede wszystkim długość i prostota linii (wygładzenie), bo to one najsilniej wpływają na optyczne modelowanie konturu.
Odpowiedź "jasnych, prostych, do linii brody." jest niekorzystna, bo długość do brody kończy się w miejscu, które ma zostać optycznie złagodzone. Taka linia często podkreśla żuchwę, zamiast ją "rozbić" i wydłużyć proporcje.
Odpowiedź "ciemnych, krótkich, kędzierzawych." może dodawać objętości i skupiać uwagę w okolicy policzków i żuchwy. Krótka forma bywa bardzo korzystna w innych przypadkach, ale przy mocnej żuchwie (bez dodatkowych założeń) łatwo o efekt uwydatnienia rysów.
Odpowiedź "jasnych, falujących, z objętością po bokach." niesie ryzyko poszerzenia twarzy w najszerszym miejscu. Dodatkowa objętość po bokach może wizualnie wzmocnić wrażenie masywnej dolnej części, co jest przeciwieństwem typowej korekcji takiego typu rysów.
Wskazówka do nauki: przy wyraźnej żuchwie zwykle szuka się pionu i długości, a unika się linii kończącej się na żuchwie oraz szerokiej objętości po bokach w dolnej partii twarzy.
