Najpierw wyznacza się moc całkowitą odbiorników. Skoro oświetlenie stanowi 40 żarówek o mocy 75 W każda, to przy założeniu jednoczesnej pracy:
P = 40 · 75 W = 3000 W (czyli 3,0 kW).
Następnie oblicza się prąd obciążenia w instalacji jednofazowej 230 V, korzystając z zależności:
I = P / U
Podstawienie danych daje:
I = 3000 W / 230 V ≈ 13,0 A.
Wyłącznik nadprądowy dobiera się tak, aby jego prąd znamionowy był co najmniej równy prądowi obciążenia, a w praktyce zwykle przyjmuje się najbliższą wyższą wartość z typowego szeregu. Dlatego poprawnym doborem jest wyłącznik 16 A o charakterystyce typowej dla obwodów o małych prądach rozruchowych (oświetlenie żarowe nie ma tak dużych prądów rozruchowych jak np. silniki), czyli "B16".
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "C6" i "B6" mają prąd znamionowy 6 A, czyli zdecydowanie poniżej obliczonych ~13 A. Taki dobór skutkowałby częstym, niepożądanym zadziałaniem przy normalnym świeceniu.
- "C10" ma 10 A, także poniżej prądu obciążenia, więc również może wyłączać obwód w normalnej pracy.
- Charakterystyka "C" jest przeznaczona m.in. do obciążeń o większych prądach rozruchowych; w tym zadaniu kluczowa jest jednak wartość prądu znamionowego (6 A lub 10 A), która jest zbyt mała niezależnie od charakterystyki.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach tego typu najpierw policz P całkowite, potem prąd I, a na końcu dobierz najbliższe typowe zabezpieczenie o wartości wyższej (np. 16 A zamiast 10 A), o ile nie podano dodatkowych ograniczeń.