Oświetlenie pozycyjne (nawigacyjne) statku powietrznego służy do identyfikacji orientacji samolotu w przestrzeni: obserwator ma móc rozpoznać, z której strony widzi maszynę i w jakim kierunku może się ona przemieszczać. Dlatego barwy świateł są stałe i jednoznaczne.
Barwa czerwona jest przypisana do lewego skrzydła. Jest to rozwiązanie praktyczne: w warunkach nocnych, przy dużej odległości lub w ograniczonej widzialności, sam kolor pozwala od razu określić, że obserwator widzi lewą stronę statku powietrznego. W pracy technika mechanika lotniczego ma to znaczenie m.in. podczas kontroli przedlotowej i poobsługowej, gdy sprawdza się kompletność i działanie oświetlenia zewnętrznego.
Odpowiedź "żółtego" jest błędna, bo żółty nie jest standardową barwą światła pozycyjnego na lewym skrzydle samolotu; może kojarzyć się z innymi lampami ostrzegawczymi lub sygnalizacją naziemną, ale nie z pozycją lewego skrzydła.
Odpowiedź "zielonego" jest błędna, ponieważ zieleń jest kojarzona z przeciwległą stroną (prawą), więc wybranie jej dla lewego skrzydła odwracałoby informację nawigacyjną.
Odpowiedź "białego" jest błędna, bo białe światło pozycyjne jest stosowane dla innej części samolotu (zwykle tylnej), aby umożliwiać rozpoznanie, że obserwator widzi maszynę od tyłu. Mylenie białego z lewym skrzydłem często wynika z braku utrwalenia przypisań kolor–położenie.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj zestaw: lewe–czerwone, prawe–zielone, tył–białe oraz zawsze rozpatruj "lewe/prawe" względem kierunku lotu, a nie względem tego, jak patrzysz na samolot stojący przodem do Ciebie.
