W pytaniu porównujesz dwa czynniki środowiska pracy: poziom hałasu (w dB) oraz stężenie pyłu (w mg/m³). Ocena "największego ryzyka" w takim ujęciu ma charakter porównawczy: wybierasz wariant, w którym narażenie jest najbardziej niekorzystne, biorąc pod uwagę oba wskazane parametry.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: Surowiec A?
Surowiec A ma najwyższy poziom hałasu (85 dB). W praktyce BHP wyższy hałas oznacza większe prawdopodobieństwo negatywnych skutków zdrowotnych (np. uszkodzenia słuchu) oraz większą potrzebę działań profilaktycznych (ograniczenie hałasu u źródła, organizacja pracy, ochronniki słuchu). Jednocześnie zapylenie dla A (2 mg/m³) nie jest najwyższe, ale nadal występuje, więc pracownik może być narażony na dwa czynniki jednocześnie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Surowiec B – ma największe stężenie pyłu (5 mg/m³), ale poziom hałasu wynosi tylko 70 dB, czyli jest znacząco niższy niż dla A. W porównaniu łącznym B nie "dominuje" tak wyraźnie ryzykiem, bo w jednym z dwóch czynników jest wyraźnie korzystniejszy od A.
- Surowiec C – ma najniższy hałas (60 dB) i niskie zapylenie (1 mg/m³), więc w zestawieniu obu czynników wypada najbezpieczniej.
- Wszystkie surowce stanowią takie samo ryzyko – jest błędne, bo wyniki pomiarów są różne: wartości hałasu i zapylenia wyraźnie się między surowcami różnią, a to wpływa na poziom narażenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy masz kilka czynników, szukaj opcji z najbardziej niekorzystnym parametrem o wysokiej szkodliwości i pamiętaj, że narażenia mogą się kumulować. W praktyce pełna ocena wymaga odniesienia do wartości dopuszczalnych i czasu ekspozycji, ale w tym zadaniu porównanie opiera się na samych liczbach z tabeli.
