W połączeniach nitowych otwór pod nit zwykle wykonuje się większy od średnicy nominalnej nitu. Taki niewielki "luz montażowy" ułatwia wprowadzenie nitu do otworu, kompensuje typowe odchyłki wiercenia oraz zmniejsza ryzyko zakleszczenia lub uszkodzenia łączonych elementów podczas montażu.
W tym zadaniu należy oprzeć się na danych z tabeli (podanej w materiale do pytania). Dla nitu o średnicy 6 mm tabela wskazuje, że zalecana średnica otworu wynosi 6,5 mm. Tę wartość należy wybrać jako prawidłową.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 6,0 mm – odpowiada średnicy nominalnej nitu, ale w praktyce często jest zbyt mała na bezproblemowy montaż; może wymuszać wcisk lub dodatkowe rozwiercanie.
- 6,1 mm – to nieznaczne powiększenie, jednak w tym zadaniu nie jest zgodne z wartością z tabeli; wybór "minimalnie większej" liczby to częsty błąd intuicyjny.
- 6,6 mm – to wartość większa, ale również niezgodna z tabelą. Zbyt duży otwór może pogorszyć centrowanie nitu i jakość połączenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie mówi "skorzystaj z danych w tabeli", kluczowe jest odczytanie właściwego wiersza dla średnicy nitu i przepisanie wartości bez "ulepszania" jej intuicją.
