Oznaczanie chlorku sodu metodą Mohra należy do miareczkowań strąceniowych (argentometrii). W badanej próbce znajdują się jony chlorkowe Cl−, które reagują ze srebrem(I) tworząc trudno rozpuszczalny osad chlorku srebra:
Ag+ + Cl− → AgCl↓
Dlatego jako roztwór mianowany (titrant) stosuje się AgNO3. Aby rozpoznać moment zużycia wszystkich jonów Cl− (punkt końcowy miareczkowania), używa się chromianu(VI) potasu K2CrO4 jako wskaźnika. Dopóki w roztworze są chlorki, Ag+ jest "wyłapywane" głównie do osadu AgCl. Gdy chlorki zostaną zużyte, nadmiar Ag+ zaczyna reagować z jonami chromianowymi, powodując pojawienie się charakterystycznego, trwałego zabarwienia związku srebra z chromianem (sygnał końca miareczkowania).
Odpowiedź z KMnO4 i skrobią jest błędna, bo KMnO4 jest utleniaczem używanym w miareczkowaniach redoks (np. manganometrii), a skrobia jest wskaźnikiem charakterystycznym dla układów jodowych, nie dla strącania chlorków srebrem.
Wariant AgNO3 w obecności skrobi również jest nieprawidłowy: choć pojawia się poprawny titrant, to wskaźnik jest z innego typu oznaczeń. W metodzie Mohra wskaźnikiem jest chromian, a nie skrobia.
Odpowiedź opisująca miareczkowanie nadmiaru AgNO3 roztworem NH4SCN w obecności żelaza(III) odnosi się do innej procedury argentometrycznej (miareczkowanie wsteczne z tiocyjanianem), a nie do metody Mohra, w której miareczkuje się bezpośrednio chlorki AgNO3 z wskaźnikiem chromianowym.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj skojarzenie: "Mohra = chromian" oraz "Volharda = tiocyjanian i Fe(III)". To pomaga szybko rozdzielić metody, nawet gdy w kilku odpowiedziach pojawia się AgNO3.
