Światło sektorowe to pomoc nawigacyjna, której zasadniczą cechą jest podział przestrzeni na sektory widoczne dla obserwatora w postaci różnych barw (lub wyraźnych granic sektorów). W praktyce pozwala to nawigatorowi ocenić, czy statek znajduje się w bezpiecznym kierunku podejścia (właściwy sektor), czy też zbliża się do niebezpieczeństwa (sektor ostrzegawczy).
Na mapie nawigacyjnej symbol światła sektorowego powinien więc pokazywać dwie kluczowe informacje:
- Istnienie źródła światła (centralny punkt/znak światła).
- Rozwarcie i granice sektorów – graficznie przedstawiane jako promienie/wachlarz oraz rozróżnienie sektorów, często barwą.
Odpowiedź "centralny punkt z promieniami w kolorach zielonym, czerwonym i żółtym, co symbolizuje różne sektory nawigacyjne" spełnia te warunki: pokazuje światło oraz informację, że jest ono sektorowe, bo ma wydzielone sektory.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, jeżeli przedstawiają światło bez wyodrębnionych sektorów (brak wachlarza/granic) albo znak nawigacyjny innego typu. Częstym błędem jest uznanie za sektorowe każdego symbolu z kolorem lub każdego symbolu światła – tymczasem o sektorowości decyduje podział na sektory i ich granice, a nie sam fakt istnienia światła.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy światła sektorowego na mapie, najpierw szukaj na rysunku wachlarza (promieni) oraz wyraźnego rozdzielenia sektorów. Jeśli symbol jest "pojedynczy" bez rozwarcia sektorów, najczęściej nie jest to światło sektorowe.
