U pacjenta długotrwale unieruchomionego w pozycji grzbietowej (leżenie na plecach) masa ciała uciska tkanki miękkie pomiędzy wyniosłościami kostnymi a podłożem. Gdy ucisk trwa długo, dochodzi do upośledzenia perfuzji, niedotlenienia, a w konsekwencji do uszkodzenia skóry i tkanek głębiej położonych. Dlatego w profilaktyce kluczowe jest rozpoznanie, które okolice rzeczywiście "pracują" jako punkty podparcia w tej pozycji.
Odpowiedź "kości krzyżowej, pięt i łopatek" jest prawidłowa, ponieważ:
- okolica kości krzyżowej jest jednym z najczęstszych miejsc ucisku w leżeniu na plecach (miednica i pośladki przenoszą znaczną część ciężaru),
- pięty mają niewielką warstwę tkanek miękkich i często spoczywają bezpośrednio na materacu, co sprzyja szybkiemu przeciążeniu skóry,
- okolice łopatek mogą być punktami podparcia tułowia, zwłaszcza przy długim leżeniu bez odpowiedniego ułożenia i odciążenia.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo zawierają miejsca mniej typowe dla pozycji grzbietowej albo mieszają punkty ucisku z innych ułożeń:
- "kości krzyżowej, kolan i pięt" – kolana nie są klasycznym, głównym punktem ucisku w leżeniu na plecach; częściej problemem bywa ucisk pięt i okolicy krzyżowej. Kolana mogą być narażone w specyficznych ustawieniach kończyn, ale nie jest to charakterystyczna triada dla pozycji grzbietowej.
- "mostka, barków i pięt" – mostek jest typowo zagrożony raczej w pozycji na brzuchu, gdy klatka piersiowa opiera się o podłoże. W leżeniu na plecach mostek nie jest punktem podparcia.
- "mostka, kości przedramienia i pięt" – podobnie, mostek nie jest typowym miejscem ucisku w tej pozycji. Przedramiona mogą ulegać uciskowi na poręczach/łóżku przy złym ułożeniu, ale nie stanowią klasycznego zestawu miejsc szczególnego ryzyka dla pozycji grzbietowej.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw wyobraź sobie realne punkty kontaktu ciała z materacem w danej pozycji. Następnie wybierz odpowiedź, która zawiera wyniosłości kostne rzeczywiście dociskane do podłoża i typowe dla tej pozycji, a nie dla innych ułożeń.
