W leżeniu przodem celem masażysty jest takie ułożenie pacjenta, aby tkanki były możliwie rozluźnione, a pacjent czuł się stabilnie i komfortowo. Dla górnej części grzbietu kluczowe znaczenie ma ustawienie obręczy barkowej (barków i łopatek), bo to ono wpływa na napięcie wielu mięśni okolicy karkowo‑barkowej i międzyłopatkowej.
Odpowiedź "umieścić kliny pod obręczami barkowymi pacjenta" jest poprawna, ponieważ taka podpora może sprzyjać korzystnemu ułożeniu barków i łopatek oraz ułatwiać rozluźnienie tkanek w tej okolicy, co pomaga w wykonaniu technik masażu bez niepotrzebnego oporu mięśniowego.
Pozostałe propozycje nie są ukierunkowane na maksymalne rozluźnienie górnej części grzbietu:
- "podłożyć płaską poduszkę pod czoło pacjenta" – dotyczy głównie komfortu i ustawienia odcinka szyjnego oraz oddychania, ale nie jest działaniem celowanym w rozluźnienie obręczy barkowej.
- "podłożyć wałek pod brzuch pacjenta" – takie podparcie bywa kojarzone z odciążaniem i ustawieniem tułowia, częściej w kontekście napięć odcinka lędźwiowego lub ogólnego ustawienia miednicy, a nie z rozluźnieniem górnego odcinka grzbietu.
- "umieścić ręcznik pod kolcami biodrowymi przednimi górnymi" – jest to rozwiązanie odnoszące się do okolicy miednicy i ustawienia bioder; nie odpowiada bezpośrednio na potrzebę rozluźnienia okolicy barków i łopatek.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o "maksymalne rozluźnienie" zawsze dopasuj podporę do regionu, którego dotyczy cel (tu: górny grzbiet → obręcz barkowa), zamiast wybierać podpory "ogólne" dla pozycji leżenia przodem.
