Gdy pacjent zaczyna przejawiać objawy sugerujące depresję (np. wycofanie, obniżony nastrój, brak motywacji), opiekun medyczny powinien dostosować plan opieki tak, aby odpowiadał także na potrzeby psychiczne, a nie wyłącznie fizyczne. Dlatego poprawne jest działanie polegające na włączeniu rozmów wspierających oraz aktywności dobranych do możliwości pacjenta. Rozmowa pomaga budować poczucie bezpieczeństwa, lepiej ocenić samopoczucie i w porę wychwycić sygnały pogorszenia. Aktywność (nawet bardzo prosta) może wspierać rytm dnia, sprawczość i poprawę nastroju.
Stwierdzenie "Ignorować objawy depresji i kontynuować rutynowe czynności pielęgnacyjne" jest błędne, bo pomija istotną zmianę stanu pacjenta. Rutyna bez modyfikacji może utrwalać wycofanie i sprawiać, że pacjent pozostaje bez wsparcia psychicznego, mimo że to część całościowej opieki.
Stwierdzenie "Skonsultować się z lekarzem i nie podejmować żadnych działań do czasu otrzymania instrukcji" jest nieprawidłowe w tej formie, ponieważ w praktyce należy zgłaszać obserwacje odpowiednim osobom, ale jednocześnie nie wolno zostawiać pacjenta bez bieżącego wsparcia. Opiekun nadal wykonuje czynności pielęgnacyjne, obserwuje stan i wspiera pacjenta w granicach swoich kompetencji.
Stwierdzenie "Zatrzymać wszystkie czynności pielęgnacyjne do czasu poprawy stanu psychicznego pacjenta" jest błędne i potencjalnie niebezpieczne. Depresja nie jest wskazaniem do rezygnacji z podstawowej pielęgnacji; przeciwnie, pacjent może wtedy wymagać większej uważności, spokojniejszego tempa pracy, jasnej komunikacji i częstszego kontaktu.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o zmianie stanu pacjenta szukaj odpowiedzi, które łączą: obserwację, dostosowanie opieki, wsparcie oraz współpracę z zespołem. Unikaj skrajności: "nic nie robić", "wstrzymać opiekę" albo "udawać, że problemu nie ma".
