Ocena samodzielności pacjenta w czynnościach higienicznych (elementach ADL) polega na zebraniu informacji o tym, które czynności pacjent wykonuje samodzielnie, a przy których wymaga częściowej lub całkowitej pomocy. W sytuacji opisanej w pytaniu pacjent "chętnie nawiązuje kontakt z otoczeniem", co wskazuje na możliwość uzyskania danych bezpośrednio od niego.
Dlatego właściwą metodą jest wywiad – rozmowa z pacjentem prowadzona w sposób celowy (np. pytania o mycie, toaletę, golenie/makijaż, higienę jamy ustnej, korzystanie z łazienki, przygotowanie przyborów, tempo i bezpieczeństwo wykonywania czynności). Wywiad pozwala też poznać subiektywne trudności pacjenta (ból, zawroty głowy, osłabienie), nawyki i preferencje, które mają znaczenie dla planowania opieki.
Odpowiedź "obserwacja" bywa kusząca, bo jest częsta w pracy opiekuna, jednak obserwacja zwykle weryfikuje to, co pacjent deklaruje, oraz pomaga ocenić technikę i bezpieczeństwo w realnym działaniu. Sama obserwacja bez rozmowy może nie ujawnić ograniczeń występujących tylko w pewnych warunkach (np. rano, po lekach, przy zmęczeniu) albo może być zniekształcona przez stres pacjenta.
Odpowiedzi "analiza dokumentów" oraz "analiza historii choroby" odnoszą się do danych zapisanych w dokumentacji medycznej. Dokumentacja może zawierać informacje o chorobach, wynikach badań i przebiegu leczenia, ale nie musi precyzyjnie opisywać bieżącego zakresu samodzielności w higienie. Ponadto zapisy mogą być nieaktualne lub nie obejmować szczegółów potrzebnych do organizacji codziennej opieki.
W praktyce najczęściej stosuje się połączenie metod: wywiad jako punkt wyjścia, a następnie obserwację i uzupełnianie danych na podstawie bieżącej sytuacji pacjenta. Na egzaminie kluczowe jest rozpoznanie, że przy pacjencie kontaktowym najszybciej ustala się zakres samodzielności przez rozmowę ukierunkowaną na ADL.
