Problemy z kontrolą wydalania (nietrzymanie moczu lub stolca) często wywołują u pacjenta natychmiastowe, praktyczne reakcje ukierunkowane na "zmniejszenie kłopotu". Jedną z najczęstszych strategii jest ograniczanie płynów (a czasem także jedzenia), bo pacjent zakłada, że mniejsza podaż płynów przełoży się na rzadsze parcie i mniej epizodów nietrzymania. Dlatego odpowiedź "Pacjent może zacząć unikać spożywania pokarmów i płynów" opisuje realny, bezpośredni skutek tego stanu.
Z punktu widzenia opiekuna medycznego jest to bardzo istotne, ponieważ takie zachowanie może szybko prowadzić do dalszych problemów zdrowotnych, m.in. odwodnienia, zagęszczenia moczu, osłabienia, a także zaparć (zwłaszcza gdy pacjent ogranicza płyny w obawie przed "wypadkami"). W praktyce opiekuńczej oznacza to konieczność obserwacji, czy pacjent nie "po cichu" zmniejsza ilości wypijanych napojów, oraz edukacji, że nie jest to bezpieczne rozwiązanie.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo nie opisują typowych bezpośrednich następstw nietrzymania:
- "Pacjent może stracić zdolność do poruszania się" – utrata mobilności nie wynika bezpośrednio z nietrzymania; częściej jest skutkiem chorób neurologicznych, urazów, osłabienia czy zaawansowanej niesprawności. Nietrzymanie może współwystępować z ograniczeniem ruchu, ale go samo nie powoduje.
- "Pacjent może zacząć odczuwać silny ból" – nietrzymanie zwykle nie jest objawem bólowym. Silny ból sugeruje inne problemy (np. infekcję, stan zapalny, schorzenia narządu ruchu), a nie sam fakt utraty kontroli wydalania.
- "Pacjent może zacząć cierpieć na bezsenność" – bezsenność jest objawem nieswoistym i może mieć wiele przyczyn (ból, lęk, leki, środowisko). Nie jest to typowy, bezpośredni skutek nietrzymania w sensie pierwszej reakcji na problem.
W opiece kluczowe jest łączenie zapewnienia godności i dyskrecji (środki chłonne, szybka pomoc w toalecie, higiena) z monitorowaniem nawodnienia i reagowaniem na zachowania unikowe pacjenta.
