W okresie zaostrzenia reumatoidalnego zapalenia stawów pacjent często odczuwa nasilony ból, sztywność i ma ograniczoną tolerancję ruchu. Ułożenie w łóżku powinno więc łączyć dwa cele: zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz profilaktykę przykurczów i deformacji, które mogą rozwijać się przy długotrwałym przebywaniu w niekorzystnych ustawieniach stawów.
Odpowiedź "Na wznak z małą poduszką pod głową, kończyny górne wyprostowane w lekkim odwiedzeniu i rotacji zewnętrznej oraz z małą poduszką włożoną pod prawy staw skokowy" jest właściwa, ponieważ:
- Pozycja na wznak ułatwia symetryczne ułożenie ciała i kontrolę osi kończyn.
- Mała poduszka pod głową zapewnia komfort bez nadmiernego zgięcia szyi i tułowia.
- Wyprost kończyn górnych ogranicza tendencję do utrwalania ustawień zgięciowych (częstych przy bólu), a lekkie odwiedzenie i rotacja zewnętrzna sprzyjają bardziej fizjologicznemu ustawieniu barków i rąk.
- Podparcie prawego stawu skokowego stabilizuje bolesny obszar, zmniejsza napięcie mięśniowe i ogranicza niekontrolowane ruchy, które nasilają ból.
Pozostałe propozycje są niekorzystne: "Wysokiej, ze zgiętymi stawami łokciowymi w przywiedzeniu i wałkiem włożonym pod kolana" promuje ustawienia zgięciowe (łokcie, biodra/kolana), co w dłuższym czasie sprzyja przykurczom i pogorszeniu zakresu ruchu. "Na lewym boku… z nogami zgiętymi we wszystkich stawach" również utrwala zgięcia oraz może powodować asymetrię obciążenia i dyskomfort w bolesnych stawach rąk. "Na prawym boku z głową odchyloną ku dołowi" jest pozycją potencjalnie niebezpieczną i nie zapewnia typowego celu przeciwprzykurczowego ani stabilizacji bolesnych stawów.
W praktyce opiekun medyczny powinien obserwować reakcję pacjenta na ułożenie (ból, drętwienie, wzrost obrzęku), dbać o delikatne podparcie, unikać wymuszonych ustawień i w razie potrzeby skonsultować sposób ułożenia z personelem medycznym.
