U pacjentki po udarze opis wskazuje na zachowaną prawidłową postawę i możliwość samodzielnego chodu, ale z epizodami zaburzeń równowagi. W takiej sytuacji celem opiekuna jest zaproponowanie pomocy, która:
- zwiększy bezpieczeństwo i zmniejszy ryzyko upadku,
- nie będzie nadmiernie ograniczać samodzielności,
- sprawdzi się w ograniczonej przestrzeni (mały pokój w DPS).
Odpowiedź "laska trójnóg" jest właściwa, ponieważ trójpunktowe podparcie daje większą stabilność niż klasyczna laska, a jednocześnie pozostaje sprzętem kompaktowym. Ułatwia to poruszanie się po pomieszczeniach o małej powierzchni, gdzie manewrowanie większym sprzętem bywa utrudnione (np. w wąskich przejściach między meblami).
Dlaczego pozostałe typowe opcje (zależnie od tego, co przedstawiają rysunki) są mniej trafne w opisanej sytuacji:
- Zwykła laska – zapewnia mniejsze pole podparcia; przy zaburzeniach równowagi może nie dawać wystarczającej stabilizacji, szczególnie przy nagłych "zachwianiach".
- Kule łokciowe/pachowe – częściej stosuje się je przy odciążaniu kończyny lub specyficznych deficytach; wymagają dobrej koordynacji i techniki chodu, a w małym pokoju mogą zwiększać ryzyko zahaczania i potknięć, jeśli pacjent nie jest dobrze przeszkolony.
- Chodzik/balkonik – zapewnia bardzo dużą stabilność, ale w małym pokoju może być niewygodny do częstych zwrotów i omijania przeszkód; bywa też "nadmiarowy", jeśli pacjent chodzi samodzielnie i potrzebuje głównie stabilniejszego punktu podparcia przy gorszych momentach równowagi.
W praktyce opiekun medyczny powinien dodatkowo zwrócić uwagę na dopasowanie wysokości uchwytu, stan techniczny sprzętu (nakładki antypoślizgowe), obuwie pacjentki oraz usunięcie domowych przeszkód (dywaniki, progi). Sprzęt powinien być zaproponowany w porozumieniu z zespołem terapeutycznym, jeśli placówka tak organizuje opiekę.
