W opiece nad osobą chorą i niesamodzielną kluczowa jest indywidualna ocena potrzeb. Sama informacja, że pacjent ma "trudności z poruszaniem się", "trudności z jedzeniem" albo "trudności z utrzymaniem higieny", jest zbyt ogólna, aby jednoznacznie przesądzić, kto będzie wymagał najwięcej wsparcia opiekuna.
Dlaczego odpowiedź "Wszyscy pacjenci wymagają równie dużo wsparcia" jest uzasadniona w realiach zadania? Ponieważ w przedstawionej tabeli nie podano stopnia nasilenia trudności. Ten sam "typ problemu" może oznaczać bardzo różny poziom niesamodzielności:
- Mobilność może oznaczać od lekkiej potrzeby asekuracji po całkowitą niezdolność do zmiany pozycji, transferu czy chodzenia, co wpływa na wiele ADL.
- Jedzenie może ograniczać się do pomocy w krojeniu posiłków albo wymagać karmienia i stałego nadzoru z powodu ryzyka zachłyśnięcia.
- Higiena może dotyczyć jednej czynności (np. kąpieli) albo pełnej toalety i ubierania kilka razy dziennie.
Dlatego bez dodatkowych danych (np. czy pacjent chodzi z balkonikiem, czy jest leżący; czy je samodzielnie, czy ma dysfagię; czy wymaga pełnej toalety) nie można uczciwie wskazać jednej osoby jako "najprawdopodobniej" najbardziej obciążającej opiekę.
Pozostałe odpowiedzi ("Pacjent A", "Pacjent B", "Pacjent C") są ryzykowne, bo opierają się na domysłach i stereotypach, a nie na informacji z zadania. W praktyce właściwe planowanie opieki powinno wynikać z oceny funkcjonalnej (ADL), bezpieczeństwa oraz realnych ograniczeń pacjenta.
