Celem terapeuty zajęciowego w DPS jest nie tylko podtrzymywanie zainteresowań, ale też zwiększanie uczestnictwa w życiu społecznym placówki. Podopieczny spędza czas samotnie, ale jednocześnie ma stabilną pasję (malarstwo). Najbardziej trafna interwencja powinna więc połączyć jego zasób z okazją do bezpiecznej, stopniowej ekspozycji społecznej.
Odpowiedź "Zorganizować wystawę jego prac w DPS." jest właściwa, ponieważ:
- opiera się na zainteresowaniach podopiecznego (większa szansa na motywację wewnętrzną),
- tworzy realny pretekst do interakcji (wernisaż, rozmowy o obrazach, wspólne przygotowania),
- daje pozytywne wzmocnienia społeczne (uznanie, informacja zwrotna),
- wspiera budowanie roli społecznej (autor prac, osoba wnosząca wkład w społeczność).
Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście integracji:
- "Zaproponować wykonanie okładki do książki." może rozwijać twórczość, ale nie musi włączać w relacje z mieszkańcami; łatwo zamienia się w zadanie indywidualne, wykonywane nadal w izolacji.
- "Zaproponować prowadzenie gimnastyki porannej." stawia osobę wycofaną od razu w roli lidera. To może nasilać lęk, opór i obniżać motywację, jeśli nie ma gotowości do wystąpień i pracy z grupą.
- "Zachęcić do oglądania obrazów znanych artystów." to aktywność bierna; może inspirować, ale nie tworzy sytuacji społecznej i nie daje okazji do bycia zauważonym przez innych.
W praktyce wystawę można zaplanować etapami: wybór prac, podpisy, zaproszenia, aranżacja miejsca, krótkie spotkanie z mieszkańcami. Taka forma pozwala terapeucie stopniować trudność i wspierać podopiecznego w kontaktach, zamiast narzucać mu natychmiastowe, obciążające role.
