W opisanej sytuacji kluczowe jest ustalenie działania priorytetowego, czyli takiego, które najbardziej wpływa na bezpieczeństwo i zdrowie podopiecznej. Pani Janina ma chorobę Alzheimera (zaburzenia pamięci, dezorientacja, trudność w planowaniu) oraz chorobę nowotworową i przyjmuje silne leki przeciwbólowe. To połączenie znacząco zwiększa ryzyko błędów lekowych: pominięcia dawki, przyjęcia dawki podwójnej, pomylenia preparatów lub niezgłoszenia działań niepożądanych.
Odpowiedź "kontrolowanie systematyczności przyjmowania leków" jest poprawna, ponieważ regularne przyjmowanie zaleconych leków przeciwbólowych warunkuje skuteczne uśmierzanie bólu i zapobiega wahaniom bólu oraz powikłaniom. U osoby z otępieniem sama "dobra wola" nie wystarcza — potrzebna jest rutyna, przypomnienia, obserwacja i w razie potrzeby kontakt z opiekunem/rodziną lub personelem medycznym (zgodnie z ustaleniami organizacyjnymi).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są priorytetem?
- "mobilizowanie do wykonywania prac domowych" może wspierać aktywność, ale w stanie bólu i osłabienia nowotworowego nie jest kluczowe. Może też prowadzić do przeciążenia.
- "wykonywanie czynności higieniczno-pielęgnacyjnych" jest ważne dla komfortu i profilaktyki powikłań, ale nie ma pierwszeństwa przed bezpieczeństwem farmakoterapii, zwłaszcza gdy ból i leki stanowią główne ryzyko zdrowotne.
- "podawanie posiłków w określonych godzinach" wspiera rytm dnia, jednak przy tym opisie klinicznym nie jest najbardziej krytyczne. Dodatkowo część leków wymaga szczególnej regularności czasowej, co czyni kontrolę przyjmowania leków działaniem nadrzędnym.
W praktyce asystent powinien wspierać system przyjmowania leków (np. przypomnienia, sprawdzanie zgodności z planem, notowanie), dbać o bezpieczne przechowywanie i obserwować niepokojące objawy, jednocześnie respektując zakres kompetencji i współpracując z opiekunem oraz personelem medycznym.
