U osoby w kolejnych dobach po niepowikłanym zawale serca kluczowe jest stopniowe przywracanie sprawności i zapobieganie skutkom unieruchomienia. Dlatego właściwą metodą aktywizacji ruchowej są stopniowane ćwiczenia ruchowe, czyli takie, w których wysiłek narasta etapami (np. od zmiany pozycji i krótkich przejść, do dłuższej aktywności), adekwatnie do stanu chorej i jej tolerancji.
Takie podejście ma kilka celów praktycznych w opiece:
- bezpieczeństwo – obciążenie jest dobierane tak, by nie prowokować dolegliwości i przeciążeń układu krążenia;
- profilaktyka powikłań unieruchomienia (spadek wydolności, osłabienie mięśni, gorsza tolerancja pionizacji);
- powrót do samodzielności w czynnościach dnia codziennego;
- przygotowanie do rehabilitacji na kolejnych etapach opieki.
Odpowiedź "muzykoterapię bierną" jest nieadekwatna, ponieważ oddziaływania tego typu mogą działać relaksacyjnie i zmniejszać napięcie, ale nie są formą aktywizacji ruchowej i nie budują tolerancji wysiłku. Podobnie "biblioterapia" może wspierać nastrój, redukować lęk i organizować czas, jednak nadal nie realizuje celu pytania, którym jest uruchamianie i dawkowanie ruchu.
Odpowiedź "preorientację zawodową" dotyczy sfery doradztwa i planowania aktywności zawodowej, a więc jest tematycznie oderwana od opieki wczesnej po zawale i od mobilizacji pacjentki w łóżku/na oddziale.
W praktyce opiekun medyczny powinien wspierać pacjentkę w wykonywaniu zaleconych, stopniowanych ćwiczeń, obserwować reakcję organizmu oraz zgłaszać personelowi objawy niepokojące (np. nasilającą się duszność, ból w klatce piersiowej, nietypowe osłabienie) zgodnie z procedurami placówki.
