W pracy asystenta osoby niepełnosprawnej kluczowe jest rozróżnienie między wsparciem w codziennym funkcjonowaniu a oddziaływaniami terapeutycznymi lub medycznymi. Asystent ma wzmacniać samodzielność i aktywizację, czyli pomagać w uczeniu i utrwalaniu umiejętności potrzebnych do życia w środowisku (dom, zakupy, plan dnia, gospodarstwo domowe), a także w organizowaniu wsparcia.
Odpowiedź "Trening budżetowy, trening umiejętności praktycznych." jest zgodna z takim rozumieniem roli asystenta, ponieważ dotyczy umiejętności życia codziennego: planowania wydatków, gospodarowania środkami, podejmowania decyzji zakupowych, a także praktycznych czynności dnia powszedniego. Są to obszary, które asystent może realizować poprzez instruktaż, towarzyszenie, modelowanie zachowań i stopniowe przekazywanie odpowiedzialności osobie wspieranej.
Pozostałe propozycje zawierają elementy, które mogą wchodzić w zakres działań wymagających przygotowania terapeutycznego lub medycznego:
- "Trening lekowy" wiąże się z obszarem farmakoterapii i bezpieczeństwa medycznego (np. decyzje dotyczące leków, edukacja stricte medyczna), co wykracza poza samodzielne kompetencje asystenta.
- "Trening radzenia sobie ze stresem", "trening asertywności", "trening rozwiązywania konfliktów" mają często charakter treningów psychologicznych/terapeutycznych. Mogą być elementem programu terapeutycznego i wymagać prowadzenia przez specjalistę (psychologa/terapeutę), zwłaszcza gdy osoba choruje psychicznie.
- "Trening kulinarny" jest praktyczny i mógłby pasować do zadań asystenta, jednak w tej parze występuje "trening asertywności", co czyni całą odpowiedź niezgodną z kryterium "samodzielnie poprowadzić".
W praktyce asystent może współuczestniczyć w treningach bardziej psychologicznych (np. wspierać obecnością, motywować, pomagać przenosić umiejętności do codziennych sytuacji), ale nie powinien zastępować specjalisty. Na egzaminie warto kierować się zasadą: jeśli trening dotyczy konkretnej czynności życia codziennego, jest bliższy roli asystenta; jeśli dotyczy leczenia lub terapii psychologicznej, zwykle wymaga kwalifikacji specjalistycznych.
