W teorii linii długich (linii transmisyjnych) stosuje się model parametrów rozłożonych na jednostkę długości: rezystancję R [Ω/m], indukcyjność L [H/m], pojemność C [F/m] oraz upływność (konduktancję upływu) G [S/m].
Określenie linia bezstratna oznacza idealizację, w której nie występuje tłumienie wynikające z rozpraszania energii na ciepło ani przez przewodniki, ani przez dielektryk. W tym modelu:
- Rezystancja R = 0 – brak strat Joule’a w żyłach (w rzeczywistości R>0 i zależy m.in. od materiału, przekroju oraz częstotliwości przez efekt naskórkowy).
- Upływność G = 0 – brak strat upływu w izolacji/dielektryku (w rzeczywistości G>0 opisuje niedoskonałą izolację i straty dielektryczne).
Jednocześnie indukcyjność L i pojemność C nie muszą być równe zeru. Te parametry opisują zdolność linii do magazynowania energii w polu magnetycznym (L) i elektrycznym (C). Same w sobie nie powodują strat mocy, tylko wpływają na własności falowe, np. prędkość propagacji i impedancję falową.
Dlatego odpowiedź "Rezystancja i upływność" jest poprawna: to właśnie te dwa parametry odpowiadają za tłumienie w modelu. Odpowiedzi zawierające pojemność lub indukcyjność są błędne, bo sugerują, że elementy magazynujące energię muszą zniknąć, aby linia była bezstratna. W praktyce idealizacja bezstratna upraszcza analizę toru telekomunikacyjnego, ale realne kable zawsze mają R>0 i zwykle także G>0.
