Na schemacie widać źródło napięcia stałego (oznaczenia biegunów "+" i "−"), amperomierz włączony szeregowo w obwód oraz woltomierz podłączony równolegle do wybranego odcinka badanego obwodu. Taki układ odpowiada klasycznej metodzie technicznej pomiaru rezystancji: mierzymy prąd I płynący przez uzwojenie oraz spadek napięcia U, a następnie (konceptualnie) korzystamy z zależności R = U / I.
Oznaczenia zacisków K, L, M są typowe dla uzwojeń wirnika w silniku asynchronicznym pierścieniowym. W takim silniku uzwojenie wirnika jest wyprowadzone na pierścienie ślizgowe, więc można je bezpośrednio objąć pomiarem. Połączenie trzech uzwojeń w gwiazdę powoduje, że przy zasileniu tylko dwóch zacisków prąd płynie przez dwie gałęzie, a trzecia gałąź nie tworzy zamkniętej drogi prądu. W efekcie zacisk odpowiadający nieobciążonej gałęzi ma potencjał punktu gwiazdowego, co pozwala woltomierzem mierzyć spadek napięcia na konkretnym uzwojeniu.
Dlaczego nie są poprawne pozostałe propozycje?
- "Rezystancje uzwojeń stojana" – stojan ma zwykle zaciski oznaczane inaczej (np. U, V, W) i w pokazanym układzie pomiarowym nie jest do nich podłączony; ponadto schemat jednoznacznie wskazuje na zaciski wirnika.
- "Impedancje zwarciowe przy połączeniu w gwiazdę i w trójkąt" – impedancja obejmuje składową reaktancyjną, do której potrzebne jest zasilanie przemienne. Zasilanie stałe nie pozwala sensownie wyznaczać impedancji w rozumieniu AC ani wykonywać typowej próby zwarciowej.
- "Przekładnie napięciowe…" – przekładnia napięciowa jest parametrem transformatora (zależność napięć stron), a nie silnika. W silniku można analizować zależności napięciowe, ale nie w formie "przekładni" jak w transformatorach.
Wniosek: układ z rysunku służy do wyznaczania rezystancji uzwojeń wirnika silnika asynchronicznego pierścieniowego.
