Parcie gruntu na ściany fundamentowe wynika z tego, że ośrodek gruntowy wywiera nacisk boczny na element konstrukcji stykający się z gruntem. W typowej sytuacji budynku jest to oddziaływanie związane z ciężarem własnym gruntu oraz jego naturalnym stanem naprężeń. Z tego powodu w podziale obciążeń/oddziaływań stosowanym w projektowaniu konstrukcji traktuje się je jako oddziaływanie (obciążenie) stałe – jest obecne przez cały czas użytkowania obiektu i nie wynika z okresowego użytkowania czy chwilowych zdarzeń.
Odpowiedź "wyjątkowym" jest nieprawidłowa, ponieważ obciążenia wyjątkowe dotyczą zdarzeń rzadkich i incydentalnych (np. awarii, uderzenia, specyficznych sytuacji nadzwyczajnych). Samo istnienie gruntu przy ścianie fundamentowej nie jest zdarzeniem nadzwyczajnym, tylko stałym warunkiem pracy konstrukcji.
Odpowiedzi "zmiennym długotrwałym" oraz "zmiennym krótkotrwałym" są błędne, bo odnoszą się do obciążeń, których wartość w czasie zmienia się w sposób typowy dla eksploatacji (np. obciążenia użytkowe) albo pojawia się okresowo (np. niektóre oddziaływania klimatyczne). Parcie gruntu nie ma charakteru "użytkowego"; nawet jeśli w praktyce mogą występować pewne wahania (np. od poziomu wody, przemarzania czy robót ziemnych), to podstawowe parcie od gruntu jako takiego jest klasyfikowane jako stałe w typowym modelu obciążeń.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli oddziaływanie wynika z masy własnej elementu lub ośrodka stale obecnego przy konstrukcji (jak grunt przy ścianie fundamentowej), najczęściej zalicza się je do stałych. Zmienne kojarz głównie z użytkowaniem, ruchem, okresowością i warunkami eksploatacji.
