Kiszonki (pasze zakiszone) to pasze objętościowe utrwalone dzięki fermentacji mlekowej zachodzącej w warunkach beztlenowych. Celem kiszenia jest konserwacja (ograniczenie psucia) oraz zachowanie wartości pokarmowej w okresie, gdy brakuje świeżej zielonki.
W gospodarstwach do kiszenia wykorzystuje się różne surowce roślinne. Bardzo często spotyka się kiszonkę z kukurydzy, a także z traw oraz z roślin motylkowych, takich jak lucerna czy koniczyna (choć te mogą wymagać odpowiedniej technologii, np. podsuszenia lub dodatków, aby proces zakiszania przebiegał prawidłowo). Również żyto może być przeznaczane do kiszenia w odpowiedniej fazie.
W kontekście bezpieczeństwa żywienia istotne jest, że niektóre surowce, np. liście buraka cukrowego, mogą zawierać związki uznawane za niekorzystne w żywieniu przeżuwaczy (w tym m.in. kwas szczawiowy/ szczawiany). Z tego powodu w praktyce rolniczej często podkreśla się, że korzystniej jest podawać taki materiał po konserwacji (np. po zakiszeniu lub wysuszeniu) niż w formie świeżej, zwłaszcza w większych ilościach.
Pozostałe wskazane surowce (kukurydza, lucerna, koniczyna, żyto) są typowymi roślinami, z których można wytwarzać kiszonki, ale nie są one jednoznacznie kojarzone z koniecznością podawania wyłącznie w tej postaci. Ziemniaki i wyka także mogą być elementami żywienia, jednak nie stanowią klasycznego, oczywistego "wyłącznego" źródła kiszonek. W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest więc rozróżnienie: co nadaje się do kiszenia oraz co z powodów żywieniowych bezpieczniej podawać po konserwacji.
