KWALIFIKACJA MEP5 - CZERWIEC 2015

PYTANIE NR 19.
Pełny zakres prób złota, który dokładnie można określić na kamieniu probierczym, zawarty jest w przedziale
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Metoda kamienia probierczego polega na porównaniu śladu badanego wyrobu ze śladami igieł o znanej próbie.
Za zakres, w którym próbę złota można określić najpewniej, uznaje się 0,200–0,980: poniżej 0,200 ślady upodabniają się do metali nieszlachetnych, a powyżej 0,980 (np. 0,999) metoda traci rozdzielczość i wymaga metod instrumentalnych.

Pełne wyjaśnienie:

Kamień probierczy (touchstone) służy do orientacyjnego i porównawczego oznaczania próby złota. Badany wyrób zostawia na kamieniu ślad, który porównuje się ze śladami wykonanymi igłami probierczymi o znanej zawartości złota. Następnie ślady poddaje się działaniu odpowiednich odczynników (kwasów probierczych) i ocenia różnice w barwie oraz zachowaniu śladu.

W praktyce metoda ma ograniczenia: nie działa jednakowo dobrze dla całego "teoretycznego" zakresu prób. Dlatego pytanie dotyczy pełnego zakresu prób, który dokładnie można określić tą metodą, a nie tego, jakie próby w ogóle istnieją.

Odpowiedź "0,200 ÷ 0,980" jest poprawna, ponieważ:

  • poniżej 0,200 (20% Au) zachowanie stopu i śladu na kamieniu staje się zbyt podobne do metali nieszlachetnych lub stopów o bardzo małej zawartości złota, co utrudnia pewne rozróżnienie i obniża wiarygodność porównania,
  • powyżej 0,980 (98% Au) różnice między bardzo wysokimi próbami są na kamieniu trudne do uchwycenia: złoto jest bardzo jednorodne i miękkie, a ślady mogą wyglądać podobnie; dla prób typu 0,999 typowo oczekuje się metod instrumentalnych.

Dlaczego pozostałe przedziały są nieprawidłowe:

  • "0,100 ÷ 0,999" oraz "0,200 ÷ 0,999" zawierają górną granicę 0,999, czyli próbę, dla której metoda kamienia probierczego traci dokładność; to typowa pułapka wynikająca z kojarzenia złota z 999‰.
  • "0,100 ÷ 0,980" obejmuje dolną granicę 0,100, która jest poniżej zakresu, w którym ślady pozwalają na pewne i powtarzalne porównanie; taka odpowiedź myli "możliwość jakiejkolwiek oceny" z "dokładnym określeniem".

Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na słowo "dokładnie". W pytaniach o metody warsztatowe często chodzi o zakres wiarygodności techniki, a nie o największy możliwy zakres liczbowy.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Kamień probierczy to płytka (zwykle ciemna) używana do oceny próby metali szlachetnych przez porównanie śladu. W złotnictwie służy do szybkiej, wstępnej oceny zawartości złota poprzez zestawienie śladu wyrobu ze śladami igieł probierczych i reakcję na odczynniki.
Wykonuje się obok siebie ślady: badanego wyrobu i igieł o znanej próbie. Następnie stosuje się odpowiedni odczynnik i obserwuje, który ślad zachowuje się najbardziej podobnie do badanego. Wynik zależy od porównania barwy, połysku i odporności śladu na działanie odczynnika.
Przy bardzo wysokich próbach różnice między stopami są na kamieniu trudne do zauważenia, bo ślady mogą wyglądać niemal identycznie. Dodatkowo bardzo czyste złoto jest miękkie i jednorodne, co obniża "rozdzielczość" metody porównawczej. W takich przypadkach stosuje się metody instrumentalne.
Przy niskiej zawartości złota ślad i jego reakcja na odczynnik mogą przypominać zachowanie stopów nieszlachetnych lub mieszanin o małej ilości Au. Różnice kolorystyczne i reakcje chemiczne są mniej charakterystyczne, przez co rośnie ryzyko błędnej interpretacji porównania.
Nie. To metoda orientacyjna i warsztatowa, przydatna do szybkiej oceny, ale obciążona niepewnością (oświetlenie, doświadczenie, stan powierzchni, dobór odczynników). Do potwierdzeń "urzędowych" lub wymagających wysokiej dokładności stosuje się metody ilościowe i/lub instrumentalne.
Najczęściej myli się "można ocenić" z "można dokładnie określić", wybiera się zbyt szeroki zakres (np. z 0,999), oraz ignoruje wpływ oświetlenia i przygotowania powierzchni. Błędem jest też zbyt szybkie wnioskowanie po jednym śladzie zamiast porównania z kilkoma igłami.
Powierzchnia powinna być czysta, bez powłok i zabrudzeń, a ślad wykonany pewnym ruchem z podobnym naciskiem jak dla igieł. Kluczowe jest dobre oświetlenie i wykonanie kilku śladów porównawczych. Należy też stosować odczynniki zgodnie z instrukcją i zasadami bezpieczeństwa.
Dobiera się igły o próbach "wokół" spodziewanej wartości, aby znaleźć najbliższe zachowanie śladu po reakcji z odczynnikiem. W praktyce warto mieć zestaw obejmujący typowe próby jubilerskie (np. 333–750‰) i porównywać z co najmniej dwiema sąsiednimi igłami, nie tylko jedną.
Gdy potrzeba wysokiej pewności wyniku, gdy próba jest skrajnie wysoka (np. okolice 0,999) albo skrajnie niska, oraz gdy wyrób ma nietypowe stopy, powłoki lub konstrukcję utrudniającą pobranie reprezentatywnego śladu. Instrumenty (np. spektrometria) dają bardziej jednoznaczne wyniki.
Zwracaj uwagę na słowa: "dokładnie", "precyzyjnie", "wiarygodnie", "z pewnością". Takie sformułowania zwykle zawężają zakres poprawnej odpowiedzi do obszaru, w którym metoda działa najlepiej. Odpowiedź "najszersza" bywa wtedy pułapką, bo nie uwzględnia ograniczeń techniki.
info

Statystycznie 27% uczniów zna prawidłową odpowiedź. bardzo trudne

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne do kwalifikacji MEP.5 dotyczące prób i metod probierczych
  • Instrukcje producentów zestawów do prób na kamieniu (kamień, igły, kwasy) oraz zalecenia BHP
  • Podręczniki technologii złotnictwa omawiające metody identyfikacji stopów i ich ograniczenia

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego