W praktyce leśnej określenia typu "pień w kształcie strzały" odnoszą się do jakości i formy pnia: ma być prosty, równomiernie walcowaty, z wyraźnym pędem przewodnim oraz bez istotnych skrzywień. Taka cecha jest pożądana, bo zwiększa wartość użytkową drewna (łatwiejsze przerzynanie, większy udział sortymentów tartacznych).
Odpowiedź "świerk i olsza" pasuje do tej charakterystyki, ponieważ świerk zwykle wykazuje silną dominację wierzchołkową i regularny, stożkowaty pokrój, co sprzyja tworzeniu długiego, prostego pnia. Olsza z kolei potrafi tworzyć pnie dość proste, zwłaszcza gdy rośnie w odpowiednich warunkach i w zwarciu, choć jej forma może być bardziej zmienna niż u typowych iglastych.
Pozostałe pary są mniej trafne jako typowe przykłady "strzałowatego" pnia w ujęciu jakościowym:
- "sosna i brzoza" – sosna bywa prosta, ale zależnie od warunków częściej obserwuje się zbieżystość, krzywizny lub nieregularności; brzoza także wykazuje większą zmienność formy pnia i częściej tworzy odchylenia.
- "jodła i buk" – jodła może mieć prosty pień, natomiast buk często wytwarza pnie o cechach zmiennych, z tendencją do krzywizn i nieregularności, zwłaszcza w starszym wieku i na trudniejszych stanowiskach.
- "dąb i grab" – u tych gatunków częściej spotyka się pnie mniej regularne, z krzywiznami i rozbudowaną koroną wpływającą na kształt pnia, więc jako para "strzałowata" są najmniej typowe.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli termin brzmi potocznie, warto przełożyć go na cechę mierzalną w terenie (prostolinijność, regularność, dominacja pędu głównego) i dopiero wtedy porównywać gatunki.
