Opracowanie procesu technologicznego montażu zaczyna się od analizy dokumentacji konstrukcyjnej, ponieważ jest to podstawowe źródło informacji o wyrobie. Z dokumentacji (np. rysunków wykonawczych i złożeniowych) wynikają:
- struktura zespołu i sposób powiązania części,
- wymagane pasowania, tolerancje, bazy oraz kolejność uzyskiwania wymiarów funkcjonalnych,
- wymagania materiałowe i ewentualne ograniczenia montażowe,
- cechy istotne dla jakości, które później trzeba kontrolować.
Dopiero gdy wiadomo, co ma powstać i jakie są wymagania konstrukcyjne, można zaprojektować jak to wykonać w praktyce (kolejność operacji, metody łączenia, oprzyrządowanie, stanowisko pracy).
Odpowiedź "ustalenie norm czasowych" nie jest pierwszym krokiem, bo normowanie wymaga uprzedniego zdefiniowania operacji i warunków ich realizacji (metody montażu, narzędzi, organizacji stanowiska). Bez tego nie ma podstaw do miarodajnego wyznaczenia czasów.
Odpowiedź "wybór metody i środków kontroli" również jest etapem wtórnym: plan kontroli wynika z wymagań konstrukcyjnych (np. tolerancji) oraz z przyjętej technologii i ryzyk procesu. Najpierw trzeba więc zidentyfikować wymagania z dokumentacji.
Odpowiedź "ustalenie metody montażu" jest bliska prawidłowego toku myślenia, ale nadal wymaga danych wejściowych z dokumentacji. Metodę montażu dobiera się po rozpoznaniu konstrukcji, dostępności bazowania, rodzaju połączeń i wymagań jakościowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "pierwszego etapu opracowania procesu", szukaj czynności, która dostarcza informacji wejściowych dla wszystkich kolejnych decyzji technologicznych.
