Starzenie powłok lakierniczych najczęściej zaczyna się od zmian powierzchniowych, które wpływają na wygląd, zanim dojdzie do poważnych uszkodzeń mechanicznych czy odsłonięcia podłoża. Dlatego odpowiedź "utrata połysku" jest trafna jako wczesny i często obserwowany symptom: powierzchnia staje się mniej gładka w skali mikro, zmienia się sposób odbicia światła, a wierzchnia warstwa może ulegać utlenianiu i stopniowemu zmatowieniu.
Odpowiedź "korozja" jest myląca jako "pierwszy objaw", ponieważ korozja dotyczy podłoża metalowego i z reguły rozwija się łatwiej wtedy, gdy powłoka przestaje skutecznie chronić (np. ma ubytki, mikropęknięcia, słabą przyczepność) albo gdy wilgoć i elektrolity mają dostęp do metalu. To częściej skutek pogorszenia ochrony niż najwcześniejsza zmiana widoczna na lakierze.
Odpowiedź "pękanie lakieru" zazwyczaj wiąże się ze zmianą elastyczności, naprężeniami, błędami technologii lub długotrwałą degradacją spoiwa. Pęknięcia są już objawem naruszenia struktury powłoki, więc zwykle pojawiają się później niż samo pogorszenie połysku.
Odpowiedź "odpadanie lakieru" (łuszczenie/odspajanie) wymaga znacznej utraty przyczepności lub spójności warstw, często na skutek długotrwałych oddziaływań środowiskowych, zawilgocenia, zanieczyszczeń lub wcześniejszych uszkodzeń. Jest to więc objaw zaawansowanej degradacji, a nie etap początkowy.
W praktyce diagnostycznej lakiernika kolejność "najpierw zmiany optyczne, potem uszkodzenia strukturalne, a dopiero dalej ryzyko korozji podpowłokowej" pomaga dobrać właściwą metodę naprawy: od zabiegów renowacyjnych i zabezpieczeń po naprawy miejscowe i usuwanie ognisk korozji.
