W przedsiębiorstwie produkcyjnym planowanie ma zwykle charakter kaskadowy: kolejne plany są budowane na bazie planów wcześniejszych. Punktem startowym jest informacja o zapotrzebowaniu rynku, czyli prognoza popytu oraz plan sprzedaży. To one odpowiadają na pytanie: co, w jakiej ilości i w jakim czasie ma zostać sprzedane. Skoro sprzedaż wyznacza oczekiwany popyt, to plan produkcji jest odpowiedzią na plan sprzedaży – określa, co należy wytworzyć, aby zrealizować sprzedaż.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "sprzedaży": bez planu sprzedaży nie ma wiarygodnej podstawy, by ustalić wielkość produkcji (poza wyjątkami typu produkcja "na magazyn", która i tak opiera się na prognozach sprzedaży).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odnoszą się do etapów późniejszych lub równoległych:
- "potrzeb materiałowych" – plan potrzeb materiałowych powstaje dopiero wtedy, gdy znany jest plan produkcji (wiemy, jakie wyroby i kiedy mają powstać, więc można policzyć komponenty i surowce).
- "obciążeń potencjału przedsiębiorstwa" – plan obciążeń (zdolności) służy sprawdzeniu, czy zasoby produkcyjne wystarczą do wykonania planu produkcji; jest więc weryfikacją/uzupełnieniem po ustaleniu produkcji.
- "finansowy" – plan finansowy często agreguje skutki planów operacyjnych lub jest tworzony równolegle, ale nie stanowi bezpośredniej podstawy do określenia, co i ile produkować.
W praktyce dla magazyniera-logistyka ta kolejność jest ważna, bo wpływa na to, kiedy uruchamia się zakupy i przyjęcia do magazynu: najpierw sprzedaż i produkcja, potem materiały i dostawy, a następnie sterowanie zapasami.
