Płyta CD-Audio ma zdefiniowane parametry zapisu dźwięku: kluczowym z nich jest częstotliwość próbkowania 44,1 kHz (standard Red Book, IEC 60908). Częstotliwość próbkowania mówi, ile razy na sekundę mierzona (próbkowana) jest wartość sygnału analogowego, aby zapisać go cyfrowo.
Zgodnie z twierdzeniem Nyquista–Shannona, aby móc poprawnie odtworzyć sygnał bez zniekształceń aliasingowych, częstotliwość próbkowania musi być co najmniej dwukrotnie większa od najwyższej częstotliwości składowej sygnału. Oznacza to, że maksymalna częstotliwość, jaką system może teoretycznie odwzorować, to tzw. częstotliwość Nyquista równa fs/2.
Dla CD-Audio: fs = 44,1 kHz, więc granica wynosi 44,1 kHz / 2 = 22,05 kHz. Dlatego odpowiedź "22,05 kHz" jest poprawna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "44,10 kHz" to częstotliwość próbkowania, a nie maksymalna częstotliwość sygnału. To typowa pomyłka: parametr formatu mylony jest z granicą pasma.
- "33,15 kHz" nie wynika z reguły Nyquista dla 44,1 kHz (nie jest połową ani inną standardową granicą dla CD-Audio), więc nie opisuje limitu odwzorowania w tym systemie.
- "11,20 kHz" byłoby wartością zbyt niską jak na limit wynikający z 44,1 kHz i również nie odpowiada częstotliwości Nyquista dla CD.
Warto też rozróżnić limit techniczny zapisu od zakresu słyszalności człowieka (często podawanego orientacyjnie jako do ok. 20 kHz). CD-Audio daje zapas ponad tę granicę, choć w praktyce filtry antyaliasingowe i rozwiązania w torze odtwarzania mogą ograniczać użyteczne pasmo w okolice ~20 kHz.