"Suchy tynk" to okładzina wykonywana z płyt (najczęściej gipsowo-kartonowych) mocowanych bez wykonywania tradycyjnej, mokrej wyprawy tynkarskiej. W wariancie klejonym płyta jest łączona bezpośrednio z podłożem ściany.
Odpowiedź "placków kleju gipsowego" jest poprawna, ponieważ typową metodą montażu suchego tynku jest punktowe nanoszenie kleju gipsowego (placki), a następnie dociśnięcie i wypoziomowanie płyty. Taki sposób pozwala kompensować miejscowe nierówności podłoża, zachować właściwą przyczepność oraz ograniczyć wprowadzanie nadmiernej ilości wilgoci do przegrody.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "kołków rozporowych" – kołki są charakterystyczne dla mocowań mechanicznych (np. rusztów, elementów elewacyjnych, okładzin wymagających łączników). W technologii klejenia suchego tynku nie stanowią podstawowego sposobu łączenia płyty z podłożem.
- "kotew stalowych" – kotwy stosuje się do przenoszenia większych obciążeń lub w rozwiązaniach konstrukcyjnych. Suchy tynk klejony nie jest typowo kotwiony stalowo, bo rolę połączenia spełnia warstwa kleju gipsowego.
- "warstwy zaprawy cementowej" – zaprawy cementowe kojarzą się z mokrymi tynkami i warstwami wyrównawczymi. W przypadku płyt gipsowych standardowo dobiera się spoiwa gipsowe, kompatybilne materiałowo i technologicznie z płytą oraz przeznaczone do tego typu klejenia.
W praktyce na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: "suchy tynk" = płyta + klej gipsowy (placki), natomiast łączniki mechaniczne pojawiają się głównie w systemach na ruszcie lub w mocowaniach okładzin wymagających kotwienia.
