W technologii "suchego tynku" płyty g-k mogą być mocowane do ściany nośnej bezpośrednio na kleju gipsowym. Klej można nanosić punktowo (tzw. placki) albo powierzchniowo (ciągłą warstwą/na dużej powierzchni). Różnica nie jest kosmetyczna: wpływa na to, jak duża część płyty rzeczywiście przenosi siły na podłoże.
W miejscu planowanego zawieszenia umywalki występują obciążenia (ciężar własny urządzenia, siły użytkowe, szarpnięcia). Dlatego połączenie płyty ze ścianą powinno mieć możliwie największą powierzchnię przylegania. Odpowiedź "przy pomocy kleju ułożonego powierzchniowo" jest właściwa, bo daje lepszą stabilność i ogranicza ryzyko lokalnego odspajania w rejonie obciążonym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do treści pytania?
- "z użyciem dodatkowych łączników" – łączniki kojarzą się z mocowaniem elementów do płyt (np. kołki do GK) albo z mocowaniem płyt na ruszcie, ale pytanie dotyczy montażu płyt suchego tynku do ściany nośnej w rejonie umywalki.
- "przy pomocy kleju ułożonego punktowo" – taka metoda zmniejsza powierzchnię kontaktu i w strefie przyszłych obciążeń jest mniej korzystna, bo siły skupiają się w mniejszej liczbie punktów podparcia.
- "z użyciem dodatkowych profili" – profile to rozwiązanie typowe dla zabudowy szkieletowej (ruszt). W pytaniu mowa o płytach suchego tynku montowanych do ściany nośnej, czyli wprost o klejeniu płyt do podłoża.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze rozdzielaj w głowie dwa etapy – jak zamocować płytę do ściany oraz jak później zamocować armaturę. To drugie zwykle wymaga osobnych wzmocnień lub odpowiednich zamocowań, ale nie zmienia sensu pytania o sposób klejenia płyty.
