W wybieraniu tonowym DTMF każda cyfra na klawiaturze telefonu jest kodowana nie jednym, lecz dwoma jednoczesnymi składowymi sinusoidalnymi. Dzięki temu odbiornik (np. centrala, bramka VoIP, system IVR) może rozpoznać cyfrę bardziej niezawodnie, analizując parę częstotliwości.
Standardowa klawiatura DTMF jest opisana jako siatka: częstotliwości grupy niskiej (wiersze) oraz grupy wysokiej (kolumny). W praktyce dla cyfr 1–9 używa się trzech częstotliwości wysokich, a dla wierszy – czterech niskich. Cyfra jest przecięciem konkretnego wiersza i kolumny.
W tym zadaniu podano parę: 852 Hz oraz 1336 Hz. 852 Hz jest jedną z częstotliwości "niskich", a 1336 Hz jest jedną z częstotliwości "wysokich". Ich przecięcie w tabeli DTMF odpowiada cyfrze 8, więc odpowiedź "Przycisku 8" jest poprawna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Każdy z klawiszy "Przycisku 1", "Przycisku 5" oraz "Przycisku 0" ma przypisaną inną, ściśle określoną parę częstotliwości. Oznacza to, że naciśnięcie tych klawiszy wygeneruje inną kombinację tonu z grupy niskiej i wysokiej niż (852 Hz, 1336 Hz). Typową pułapką jest zapamiętanie tylko jednej składowej (np. samego 1336 Hz) i dobranie cyfry "na oko", bez dopasowania obu składowych jednocześnie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli nie pamiętasz całej tabeli, ucz się jej "blokami" (wierszami): 697 Hz dla 1–3, 770 Hz dla 4–6, 852 Hz dla 7–9, a następnie dobieraj kolumnę 1209/1336/1477 Hz. To ogranicza liczbę pomyłek przy szybkich zadaniach testowych.
