W tym zadaniu trzeba wykonać prostą, ale bardzo ważną w praktyce czynność: porównać wyniki oznaczeń z wartościami dopuszczalnymi podanymi w załączonej tabeli. Dane obejmują chlorki (180 mg/l), jon amonowy (0,55 mg/l) oraz mangan (0,025 mg/l). Każdy z tych wskaźników ma w tabeli przypisaną wartość graniczną (dopuszczalną).
Kluczowa zasada interpretacji jest następująca: o negatywnej ocenie jakości wody może przesądzić już jedno przekroczenie. Nie ocenia się "średniej" z parametrów ani nie uznaje wody za zdatną tylko dlatego, że dwa wskaźniki mieszczą się w granicach.
Poprawna odpowiedź wskazuje, że woda nie nadaje się do spożycia, ponieważ przekroczono zawartość jonu amonowego. Taki wniosek jest prawidłowy, jeśli z tabeli wynika, że limit dla jonu amonowego jest niższy niż 0,55 mg/l. W praktyce egzaminacyjnej właśnie to porównanie (wynik ↔ limit) jest najważniejsze, a nie sama znajomość liczb "z pamięci".
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z typowych powodów:
- Stwierdzenie, że "wskaźników nie przekroczono" jest błędne, jeśli choć jeden parametr (tu: jon amonowy) przekracza limit z tabeli.
- Ocena "w górnej normie" bywa myląca, bo nawet wynik bliski limitu nie oznacza automatycznie zgodności; liczy się, czy jest nie większy od wartości dopuszczalnej (zgodnie z zapisem w tabeli).
- Teza o przekroczeniu wszystkich wskaźników jest zbyt mocna: aby była prawdziwa, chlorki i mangan także musiałyby przekraczać swoje limity, co trzeba sprawdzić w tabeli.
Wskazówka na egzamin: zawsze zaznacz w brudnopisie każdy parametr i obok wpisz "OK/przekroczony" po porównaniu z tabelą. To minimalizuje ryzyko pominięcia jednego wskaźnika.
