W obiektach wyposażonych w system sygnalizacji pożarowej często stosuje się dwustopniową organizację alarmowania. Jej celem jest ograniczenie skutków fałszywych alarmów i danie przeszkolonemu personelowi (np. ochronie na lokalnym monitoringu) czasu na weryfikację sygnału z centrali.
W takim układzie po zadziałaniu czujki pojawia się alarm I stopnia (wstępny), który jest sygnalizowany lokalnie i kierowany do obsługi obiektu. W pierwszej kolejności należy więc zapewnić, aby transmisja do PSP nie została natychmiast uruchomiona (w praktyce system utrzymuje opóźnienie), oraz zweryfikować zagrożenie w miejscu wskazanym przez centralę. Jeśli okaże się, że to alarm fałszywy, obsługa może go skasować zgodnie z procedurą i uprawnieniami.
Jeżeli personel nie zareaguje w wymaganym czasie albo potwierdzi pożar, system przechodzi do alarmu II stopnia (głównego) i uruchamia transmisję do PSP. Z tego powodu działanie polegające na natychmiastowym powiadomieniu PSP nie jest "pierwszą" czynnością w trybie weryfikacji, a uruchamianie stałych urządzeń gaśniczych bez potwierdzenia byłoby nieadekwatne i ryzykowne.
- "powiadomić najbliższą jednostkę Państwowej Straży Pożarnej" – w systemie dwustopniowym powiadomienie następuje po weryfikacji/eskalacji do alarmu głównego.
- "powiadomić o zdarzeniu administratora obiektu" – to działanie może być zasadne organizacyjnie, ale nie jest pierwszym krokiem wobec alarmu wstępnego.
- "uruchomić system gaszenia pożaru" – uruchomienie gaszenia powinno wynikać z potwierdzonego zagrożenia i procedur, a nie z samego alarmu wstępnego.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: najpierw weryfikacja (alarm wstępny), potem eskalacja i transmisja do PSP (alarm główny).
