KWALIFIKACJA BUD13 - CZERWIEC 2024

PYTANIE NR 2.
Po wykonaniu analizy sitowej gruntu uzyskano następujące zawartości frakcji piaskowej – 54% pyłowej – 39% iłowej – 7% Na podstawie trójkąta ISO "Krajowy" odczytaj, który to grunt?
Ilustracja przedstawia trójkąt klasyfikacyjny ISO, który jest używany do określania rodzaju gruntu na podstawie jego składu
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Udziały frakcji: 54% piasku, 39% pyłu i 7% iłu wskazują grunt o dużym udziale części pylastej przy przewadze piasku, ale nadal z cechami gruntu spoistego. Po naniesieniu punktu na trójkąt klasyfikacyjny ISO "krajowy" pole odpowiada nazwie glina pylasta.

Pełne wyjaśnienie:

Analiza sitowa (uziarnienia) podaje, jaki jest procentowy udział frakcji o różnej wielkości ziaren. W zadaniu masz: 54% frakcji piaskowej, 39% frakcji pylastej i 7% frakcji iłowej. Taki skład nie opisuje "czystego" piasku, bo bardzo wysoki udział pyłu przesuwa klasyfikację w stronę gruntów drobnoziarnistych/mieszanych, a niewielki (ale istotny) udział iłu wpływa na cechy spoiste.

W trójkącie klasyfikacyjnym (piasek–pył–ił) postępuje się następująco: (1) upewnia się, że udziały sumują się do 100% (tu: 54+39+7=100), (2) nanosi się punkt o takich współrzędnych na diagram, (3) odczytuje nazwę pola, w którym leży punkt. Dla podanych udziałów punkt trafia do obszaru opisywanego jako glina pylasta, czyli grunt o istotnym udziale frakcji pylastej przy jednoczesnym udziale frakcji piaskowej i niewielkiej frakcji iłowej.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • "Piasek pylasty" sugeruje grunt zasadniczo niespoisty, w którym piasek dominuje na tyle, że domieszka pyłu jedynie modyfikuje nazwę. Przy 39% pyłu udział frakcji drobnej jest na tyle duży, że w wielu klasyfikacjach przechodzi się do pól glin/pyłów, a nie piasków.
  • "Glina ilasta" wskazywałaby wyraźnie większy udział frakcji iłowej (większą "ilastość") niż 7%. Tu frakcja iłowa jest najmniejsza z trzech i nie determinuje nazwy w takim stopniu.
  • "Ił pylasty" oznacza grunt, w którym to ił stanowi zasadniczą część szkieletu drobnoziarnistego, a pył jest domieszką. W danych ił ma tylko 7%, więc nie może być składnikiem dominującym.

Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach z trójkątem najczęstszy błąd to wybór nazwy "na oko" po największym procencie. Lepiej zawsze wykonać trzy kroki: suma=100%, naniesienie punktu, odczyt pola (z właściwego, wskazanego w zadaniu diagramu).

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Analiza sitowa to badanie uziarnienia, które określa procentowy udział ziaren o różnych średnicach. Wynik pokazuje, ile w próbce jest frakcji grubszych (np. piasek) i drobniejszych (np. pył), co pomaga w klasyfikacji gruntu oraz doborze technologii robót ziemnych.
Piasek, pył i ił to trzy podstawowe grupy frakcji rozróżniane według wielkości ziaren. Dokładne granice średnic zależą od przyjętej klasyfikacji/normy, dlatego na egzaminie trzeba używać konkretnego diagramu wskazanego w zadaniu i odczytywać nazwę z jego pól.
Najpierw sprawdź, czy udziały procentowe sumują się do 100%. Potem nanieś punkt na trójkącie zgodnie z osiami dla piasku, pyłu i iłu. Na końcu odczytaj nazwę pola, w którym leży punkt. To ogranicza błędy wynikające z "zgadywania" po dominującej frakcji.
Bo nazwa gruntu zależy od położenia punktu na diagramie, a nie tylko od największej liczby. Udział 39% pyłu jest bardzo duży i silnie zmienia zachowanie gruntu (m.in. podatność na zawilgocenie i zagęszczanie). W efekcie grunt może przejść do pól glin/pyłów, mimo przewagi piasku.
"Glina pylasta" wskazuje grunt mieszany/spoisty z istotnym udziałem pyłu. W praktyce może to oznaczać większą wrażliwość na wodę, trudniejsze zagęszczanie w niekorzystnych warunkach wilgotności oraz ryzyko rozmiękania. Operator powinien uwzględnić to przy doborze sprzętu i technologii.
Różnica wynika z dominującej frakcji drobnej: "ił pylasty" sugeruje przewagę iłu (frakcja najdrobniejsza), a "glina ilasta" – grunt, w którym ił jest ważny, ale nie musi być absolutnie dominujący nad innymi składnikami. Najpewniejsze jest zawsze naniesienie punktu i odczyt pola z trójkąta.
Sita dobrze rozdzielają frakcje grubsze, ale bardzo drobne cząstki (pyły i iły) często wymagają innych metod laboratoryjnych. W praktyce spotyka się podejście łączone, aby wiarygodnie określić udział frakcji drobnych. Na egzaminie kluczowe jest rozumienie, że wynik ma prowadzić do klasyfikacji na diagramie.
Najczęstsze błędy to: pomijanie sprawdzenia sumy do 100%, mylenie osi (zamiana pyłu z iłem), wybór odpowiedzi "na intuicję" po największym procencie oraz korzystanie z innej wersji diagramu niż wskazana w zadaniu. Pomaga rutyna: suma → punkt → pole → nazwa.
Tak. Grunty z większym udziałem frakcji drobnych często wymagają innego podejścia do wilgotności roboczej i doboru sprzętu niż grunty piaszczyste. Dla operatora to ważne przy planowaniu przejść, ocenie efektu zagęszczania i unikaniu "pompowania" lub mazistości podłoża.
Ćwicz na wielu zestawach danych (piasek/pył/ił) i zawsze rozwiązuj je tą samą procedurą: kontrola sumy 100%, nanoszenie punktu, odczyt pola. Ucz się też typowych nazw gruntów i tego, jakie zachowanie w robocie ziemnej sugerują (zagęszczanie, odwodnienie, urabialność).
info

Około 65% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że udziały frakcji: 54% piasku, 39% pyłu i 7% iłu wskazują grunt o dużym udziale części pylastej przy przewadze piasku, ale nadal z cechami gruntu spoistego.

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z geotechniki/gruntoznawstwa dla budownictwa drogowego
  • Instrukcje laboratoryjne do badań uziarnienia (analiza sitowa i areometryczna)
  • Materiały dydaktyczne dotyczące klasyfikacji gruntów oraz odczytu z trójkątów/diagramów

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego