U podopiecznego z niedowładem kończyn dolnych, który porusza się na wózku inwalidzkim, najważniejsze są takie zmiany otoczenia, które umożliwiają dojazd, obrót wózka, bezpieczny transfer oraz zmniejszają ryzyko upadku i urazu podczas codziennych czynności higienicznych.
Odpowiedź "uchwyty zamontowane w toalecie, brak progów, szerokie otwory drzwiowe" dotyczy typowych barier architektonicznych. Brak progów pozwala na płynny przejazd wózkiem bez zahaczeń i ryzyka wywrócenia. Szerokie otwory drzwiowe ułatwiają wjazd i manewrowanie (także z asystą). Uchwyty w toalecie są realnym punktem podparcia przy przesiadaniu się z wózka na sedes i z powrotem oraz przy stabilizacji tułowia.
Pozostałe propozycje zawierają elementy, które mogą być przydatne w opiece, ale nie są najlepszym zestawem "udogodnień" w rozumieniu likwidowania barier dla wózka:
- "łóżko z materacem przeciwodleżynowym, krzesło sanitarne" – to głównie sprzęt pielęgnacyjny i profilaktyka odleżyn. Wpływa na komfort i bezpieczeństwo leżenia/toalety, ale nie rozwiązuje kluczowych problemów poruszania się po mieszkaniu (progi, drzwi, manewrowanie).
- "łatwoślizg, zamontowane poręcze na klatce schodowej" – łatwoślizg pomaga w transferach, jednak poręcze na schodach nie są typowym udogodnieniem dla osoby stale poruszającej się na wózku (schody pozostają barierą); ważniejsze są rozwiązania bezprogowe i dostępna łazienka.
- "brak progów, gładka powierzchnia podłóg, balkonik" – brak progów jest korzystny, ale balkonik dotyczy nauki chodu/asekuracji w pozycji stojącej, a nie podstawowego przemieszczania się na wózku. Zestaw miesza dwa różne sposoby lokomocji.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: gdy w treści jest "porusza się na wózku", szukaj odpowiedzi o dostępności przestrzeni (przejścia, progi, toaleta/łazienka, uchwyty), a nie o wyposażeniu typowo pielęgnacyjnym.
