Obornik jest nawozem naturalnym, który dostarcza roślinom składników pokarmowych oraz poprawia właściwości gleby (m.in. strukturę i pojemność wodną). Jego działanie ma charakter częściowo rozłożony w czasie: część składników jest dostępna szybciej, a część uwalnia się stopniowo w trakcie mineralizacji.
Dlatego w praktyce rolniczej często przyjmuje się zasadę, że po zastosowaniu obornika w pierwszej kolejności uprawia się rośliny o wysokich wymaganiach pokarmowych. Do takich roślin zwykle zalicza się rośliny okopowe, które intensywnie korzystają z zasobności stanowiska i dobrze reagują na nawożenie organiczne.
Pozostałe odpowiedzi mogą wydawać się kuszące, ale niosą typowe pułapki interpretacyjne:
- "rośliny motylkowe" – bywają kojarzone z azotem (symbioza z bakteriami brodawkowymi), co prowadzi do błędnego wniosku, że to one "najbardziej potrzebują" obornika. W rzeczywistości ich rola w zmianowaniu jest inna i nie zawsze wymagają tak silnego nawożenia organicznego.
- "zboża ozime" – są częstym elementem zmianowania, ale wybór tej odpowiedzi może wynikać z przyzwyczajenia (najczęściej uprawiana grupa), a nie z zasady najlepszego wykorzystania obornika w pierwszym roku.
- "zboża jare" – analogicznie, mogą być następcą w zmianowaniu, jednak sama kategoria zbóż nie jest typowo wskazywana jako "najbardziej właściwa" bezpośrednio po oborniku, gdy pytanie dotyczy ogólnej zasady doboru upraw.
Dla pszczelarza wiedza o zmianowaniu i nawożeniu ma też wymiar praktyczny: wpływa na dobór upraw w otoczeniu pasieki (baza pożytkowa) oraz na zdrowotność i wydajność roślin, które pośrednio determinują dostępność pyłku i nektaru.
