W pierwszej pomocy przedlekarskiej przy zwichnięciu kończyny dolnej celem jest ograniczenie następstw urazu do czasu profesjonalnej oceny medycznej. Działania powinny być bezpieczne, możliwe do wykonania przez osobę bez uprawnień medycznych i niepogarszające stanu poszkodowanego.
Odpowiedź "wykonaniu chłodnego okładu" jest właściwa, ponieważ chłodzenie miejsca urazu może zmniejszać ból i obrzęk w następstwie urazu tkanek okołostawowych. W praktyce należy chłodzić tak, aby nie doprowadzić do uszkodzenia skóry (stosuje się barierę między źródłem zimna a skórą i obserwuje reakcję poszkodowanego).
Odpowiedź "nastawieniu kończyny" jest błędna: samodzielne nastawianie zwichnięcia nie jest czynnością pierwszej pomocy. Wymaga oceny urazu i może spowodować dodatkowe uszkodzenia (np. naczyń, nerwów, więzadeł) oraz nasilić ból.
Odpowiedź "skontrolowaniu tętna i oddechu" opisuje element oceny stanu poszkodowanego, ale nie jest typowym, pierwszoplanowym działaniem "przy zwichnięciu" jako urazie miejscowym. Kontrola podstawowych funkcji życiowych jest priorytetem wtedy, gdy istnieją objawy zagrożenia życia (np. utrata przytomności, zaburzenia oddychania). W pytaniu chodzi o specyficzne postępowanie przy zwichnięciu kończyny.
Odpowiedź "wykonaniu jałowego opatrunku" dotyczy ran (krwawień, uszkodzeń skóry). Zwichnięcie to uraz stawu i tkanek okołostawowych; jałowy opatrunek nie jest podstawowym działaniem, o ile nie ma rany otwartej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się czynność "nastawienia", zwykle jest to pułapka – w pierwszej pomocy częściej wybiera się działania łagodzące i zabezpieczające, a nie zabiegi wymagające kwalifikacji.
