W rozmnażaniu wegetatywnym wielu iglaków (szkółkarstwo, produkcja roślin ozdobnych) typowym materiałem są sadzonki pędowe z "piętką". "Piętka" powstaje wtedy, gdy młody boczny pęd zostaje oderwany od pędu głównego w taki sposób, że u podstawy pozostaje niewielki fragment starszej tkanki (część kory i drewna).
Dlaczego to jest korzystne? U podstawy sadzonki z piętką często łatwiej dochodzi do powstania kallusa i inicjacji korzeni przybyszowych. W praktyce zwiększa to szanse powodzenia ukorzeniania, zwłaszcza gdy pędy są częściowo zdrewniałe, a roślina ma naturalnie wolniejsze tempo wytwarzania korzeni.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym ujęciu?
- "Cięciu na kawałki dwuletnich pędów." Dwuletnie pędy są zwykle bardziej zdrewniałe, przez co trudniej się ukorzeniają; w iglakach standardowo wybiera się młodsze przyrosty, często z piętką, zamiast dzielić starsze fragmenty na odcinki.
- "Cięciu na kawałki kilkuletnich pędów." Kilkuletnie pędy są jeszcze bardziej zdrewniałe, zwykle słabiej reagują na ukorzenianie i częściej prowadzą do niepowodzeń (zasychanie, brak korzeni), więc nie opisują typowej, zalecanej praktyki pobierania sadzonek iglaków.
- "Odcinaniu odrostów korzeniowych." Odrosty korzeniowe dotyczą innego sposobu rozmnażania (wykorzystanie pędów wyrastających z systemu korzeniowego). U iglaków jest to na ogół mniej typowe i nie odpowiada standardowemu pojęciu pobierania sadzonek pędowych do ukorzeniania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się termin "piętka", zwykle dotyczy on sadzonek pobieranych przez oderwanie pędu bocznego razem z fragmentem starszego pędu, a nie przez cięcie starych odcinków.
