Planowanie przestrzenne jako nowoczesna dyscyplina (a nie pojedyncze, doraźne działania budowlane) łączy się z okresem, gdy rozwój miast zaczął wymagać systemowego porządkowania funkcji, komunikacji, terenów zieleni, stref przemysłowych i mieszkaniowych.
Za taki punkt zwrotny często uznaje się przełom XIX i XX wieku. Wcześniej istniały oczywiście działania o charakterze planowym (np. wytyczanie układów ulic czy lokacje), ale nie zawsze miały one cechy ukształtowanej, odrębnej dyscypliny obejmującej analizę przestrzeni w skali całych miast i regionów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne w typowym ujęciu historii tej dziedziny?
- XVI i XVII oraz XV i XVI kojarzą się z rozwojem renesansowych i barokowych założeń urbanistycznych oraz ogrodowych, jednak to wciąż inny kontekst niż wykształcenie się nowoczesnych narzędzi planistycznych dla gwałtownie rosnących aglomeracji.
- XVIII i XIX to już okres zmian poprzedzających nowoczesne podejście, ale w pytaniach testowych "początki dyscypliny" najczęściej lokuje się bliżej momentu, gdy planowanie staje się bardziej systemowe i instytucjonalne, czyli na styku XIX i XX wieku.
W nauce do egzaminu warto rozróżniać: dawne praktyki kształtowania miast i ogrodów od planowania przestrzennego jako dyscypliny, rozwijającej się wraz z industrializacją, urbanizacją i potrzebą koordynacji zagospodarowania w większej skali.
