Potencjały wywołane (ang. evoked potentials) są krótkotrwałymi zmianami potencjału elektrycznego generowanymi przez ośrodkowy układ nerwowy jako odpowiedź na kontrolowany bodziec sensoryczny, np. świetlny (wzrokowy), dźwiękowy (słuchowy) lub czuciowy (somatosensoryczny). Ponieważ źródłem sygnału jest aktywność bioelektryczna mózgu, rejestracji dokonuje się z powierzchni głowy przy użyciu elektrod i wzmacniaczy aparatu do elektroencefalografii.
Dlatego poprawna jest odpowiedź EEG: elektroencefalografia służy do pomiaru potencjałów bioelektrycznych mózgowia i obejmuje także rejestracje wykorzystywane w badaniach potencjałów wywołanych (zwykle po uśrednianiu sygnału względem bodźca, aby poprawić stosunek sygnału do szumu).
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych narządów i innych źródeł sygnału:
- EKG rejestruje czynność elektryczną serca, więc nawet jeśli bodziec jest podawany pacjentowi, nie jest to metoda właściwa do zapisu odpowiedzi mózgu.
- EOG (elektrookulografia) dotyczy potencjałów związanych z ruchem gałek ocznych i pracą mięśni okoruchowych; bywa też źródłem artefaktów w EEG, ale nie jest badaniem mózgu.
- ERG (elektroretinografia) mierzy odpowiedź siatkówki na bodziec świetlny. To częsta pułapka: bodziec świetlny kojarzy się z okiem, ale pytanie mówi, że potencjały generuje mózg, a nie siatkówka.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: EEG = mózg, EKG = serce, EOG = oczy (ruch), ERG = siatkówka. To pozwala szybko dopasować metodę rejestracji do narządu będącego źródłem sygnału.
