W czasie masażu na skórę i tkanki powierzchowne działa bodziec mechaniczny (ucisk, rozcieranie, ugniatanie). Jednym z głównych efektów fizjologicznych jest reakcja naczyniowa: rozszerzenie naczyń włosowatych i drobnych naczyń krwionośnych oraz wzrost miejscowego przepływu krwi.
Zwiększony przepływ krwi oznacza dopływ cieplejszej krwi z głębiej położonych obszarów, a także większą wymianę ciepła w tkankach. Dlatego w praktyce klinicznej i dydaktycznej za typowy, prawidłowy efekt miejscowy uznaje się podniesienie temperatury skóry w masowanym obszarze, szczególnie zauważalne w okresie kilkunastu minut po zakończeniu intensywnych technik.
Odpowiedź "podnosi się" najlepiej opisuje dominujący efekt w przedziale 15–30 minut, gdy utrzymuje się przekrwienie i ucieplenie tkanek.
Pozostałe propozycje są mylące, bo sugerują typowy, stały schemat dwufazowy (najpierw spadek, potem wzrost lub odwrotnie). W masażu klasycznym bez użycia czynników chłodzących spadek temperatury nie jest efektem oczekiwanym. Sekwencja "podnosi się a następnie obniża" mogłaby dotyczyć sytuacji, gdy po krótkim rozgrzaniu dochodzi do szybkiego ochłodzenia otoczenia lub zastosowano dodatkowo chłodzenie, ale to nie jest standardowy efekt samego masażu. Z kolei odpowiedzi z obniżaniem temperatury mogą wynikać z pomylenia masażu z krioterapią lub z błędnego utożsamienia relaksu z "ochłodzeniem" tkanek.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy typowej reakcji skóry po masażu i nie ma informacji o zimnych preparatach, okładach lub przeciwwskazaniach naczyniowych, najczęściej prawidłowy kierunek to przekrwienie i ocieplenie.
