KWALIFIKACJA MED7 - CZERWIEC 2017

Przegrzanie organizmu (hipertermia) uruchamia mechanizmy termoregulacyjne: zwiększa się oddawanie ciepła przez skórę oraz nasila się pocenie. W praktyce klinicznej jednym z częstszych dolegliwych objawów to skurcze mięśniowe (tzw. skurcze cieplne), które wiążą się z utratą wody i elektrolitów wraz z potem oraz ze zmęczeniem mięśni podczas ekspozycji na wysoką temperaturę.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do typowego obrazu przegrzania?

• "Zmniejszenia wentylacji płuc." W stresie cieplnym częściej obserwuje się utrzymanie lub wzrost wentylacji (np. w przebiegu wysiłku, niekiedy hiperwentylacji). Spadek wentylacji nie jest charakterystyczną, podstawową reakcją obronną na przegrzanie.
• "Zwężenia naczyń krwionośnych." Dla oddawania ciepła typowe jest raczej rozszerzenie naczyń skórnych (zwiększenie przepływu przez skórę). Zwężenie naczyń kojarzy się z obroną przed utratą ciepła w zimnie, a nie z przegrzaniem.
• "Zwiększenia wydzielania moczu." Podczas przegrzania i pocenia rośnie ryzyko odwodnienia, a organizm zwykle dąży do oszczędzania wody, co sprzyja mniejszej diurezie. Zwiększona ilość moczu może występować w innych stanach, ale nie jest typowym skutkiem przegrzania z utratą płynów.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się przegrzanie, myśl o poceniu, utratcie elektrolitów, rozszerzeniu naczyń skórnych i możliwych skurczach mięśni. Gdy widzisz odpowiedzi charakterystyczne dla zimna (zwężenie naczyń), traktuj je jako dystraktory.