W hodowli lasu wyróżnia się różne formy zmieszania gatunków w uprawach, czyli sposoby ich przestrzennego rozmieszczenia. Pytanie dotyczy tego, która forma jest najbardziej efektywna dla produkcji drewna.
Mieszanie gatunków w drzewostanach (pełne przemieszanie) polega na tym, że osobniki różnych gatunków są rozmieszczone możliwie równomiernie i przeplatają się na poziomie pojedynczych drzew. Taki układ sprzyja wysokiej produkcyjności, ponieważ:
- maksymalizuje wykorzystanie przestrzeni życiowej przez drzewa,
- umożliwia lepsze wykorzystanie światła dzięki różnym wymaganiom i pokrojom koron,
- sprzyja komplementarności systemów korzeniowych (różne głębokości poboru wody i składników),
- może wzmacniać stabilność i żywotność drzewostanu poprzez korzystne oddziaływania międzygatunkowe.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są najlepsze produkcyjnie?
- Mieszanie w rzędach (naprzemienne rzędy) ułatwia mechanizację i organizację prac, ale częściej prowadzi do mniej pełnego wykorzystania nisz i większej konkurencji wzdłuż granic rzędów.
- Mieszanie w grupach (skupiska jednego gatunku wśród drugiego) bywa praktyczne gospodarczo, jednak ogranicza stopień przemieszania i korzyści wynikające z ciągłego kontaktu gatunków w małej skali.
- Mieszanie w klombach (regularne płaty) jest rzadziej stosowane i zwykle nie daje tak dobrego efektu produkcyjnego jak pełne przemieszanie, a ponadto może komplikować pielęgnację i prowadzić do wyraźnych stref konkurencji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się kryterium "najbardziej efektywna dla produkcji drewna", nie wybieraj automatycznie formy najłatwiejszej w wykonaniu. Najpierw powiąż formę zmieszania z tym, jak wpływa ona na wykorzystanie światła, przestrzeni i zasobów glebowych.
