Zbiorowiska wodne tworzą gatunki rosnące bezpośrednio w wodzie (hydrofity), często z liśćmi pływającymi lub zanurzonymi. Zbiorowiska przywodne (helofity) zajmują strefę brzegową: rośliny są zakorzenione w mule lub mokrym brzegu i dobrze znoszą stały kontakt z wodą.
Poprawny zestaw: "Mieczyk błotny, tatarak zwyczajny, grzybienie białe". "Grzybienie białe" jest typową rośliną wodną z pływającymi liśćmi, zakorzenioną w dnie. "Tatarak zwyczajny" rośnie w płytkiej wodzie i na mokradłach, a "mieczyk błotny" jest charakterystyczny dla strefy brzegowej rzek, jezior i stawów (roślina przywodna).
Dlaczego pozostałe zestawy są błędne?
- Zestaw z "paprocią orlicą" i "sosną zwyczajną" łączy pojedynczy gatunek kojarzony z brzegami ("trzcina pospolita") z roślinami typowo lądowymi, leśnymi i sucholubnymi. Taki dobór nie odpowiada zbiorowiskom wodnym/przywodnym jako całości.
- Zestaw z "mchami torfowcowymi" i "wrzosem zwyczajnym" wskazuje raczej na siedliska torfowiskowe i wrzosowiskowe (często kwaśne, bagienne), a nie typową roślinność wody otwartej i strefy szuwarowej.
- Zestaw z "dębem szypułkowym", "borówką czarną" i "konwalią majową" obejmuje gatunki leśne (grądy, bory), które nie są charakterystyczne dla zbiorowisk wodnych ani przywodnych.
W projektowaniu obiektów wodnych ważne jest strefowanie: inne gatunki dobiera się do lustra wody, inne do płytkiej wody i inne do mokrego brzegu. Ułatwia to utrzymanie zbiornika, ogranicza zamieranie roślin i zwiększa stabilność biocenozy.
