Nawierzchnie sztywne w drogownictwie są kojarzone z konstrukcją, w której główną warstwą nośną jest płyta z betonu cementowego. Taka płyta ma dużą sztywność, przenosi obciążenia na większą powierzchnię podłoża i wymaga równomiernego, stabilnego podparcia.
Dlatego jako materiał właściwy w kontekście nawierzchni sztywnych wskazuje się beton cementowy: jest materiałem o dużej sztywności, odpowiedniej wytrzymałości i trwałości, a w warstwach konstrukcyjnych związanych spoiwem cementowym zachowuje się w sposób zgodny z ideą konstrukcji "sztywnej".
Pozostałe odpowiedzi to rodzaje mieszanek asfaltowych:
- asfalt piaskowy – mieszanka o charakterze asfaltowym, typowo rozważana w rozwiązaniach "podatnych", gdzie nośność i odkształcalność konstrukcji opiera się na warstwach bitumicznych i kruszywowych;
- beton asfaltowy – podstawowy materiał warstw bitumicznych (np. wiążących/ścieralnych) w nawierzchniach podatnych; mimo słowa "beton" nie jest to beton cementowy, tylko mieszanka mineralno-asfaltowa;
- asfalt lany – także materiał bitumiczny, stosowany w specyficznych warunkach, ale nadal należy do technologii asfaltowych.
Typowa pułapka polega na myleniu pojęć "beton cementowy" i "beton asfaltowy" lub na automatycznym kojarzeniu każdej podbudowy z asfaltem. Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: "sztywna" → cement (beton cementowy), a "podatna" → bitum (asfalt), przy czym w praktyce konstrukcja może mieć kilka warstw pełniących różne funkcje.
